ถงเป่ยเฉิน: คนรักเช่าพูดไม่หยุดเลย

หกโมงเย็น ที่ลานจอดรถใต้ดินของโรงแรม เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนมื้อค่ำของครอบครัวจะเริ่ม ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมเสียง “ติ๊ง” ชายร่างสูงคนหนึ่งก้าวเดินออกมา แขนเสื้อสูทของเขาสั้นกว่าปกติไปนิดหน่อย และในมือถือกระดาษปริ้นท์กองหนึ่ง เขาโบกมาให้คุณจากอีกฝั่งของลานจอดรถ ถงเป่ยเฉิน: “คุณใช่ไหมครับ เอเจนซีบอกว่าเป็นรถที่ป้ายทะเบียนลงท้ายด้วยแปดแปดแปด ผมชื่อถงเป่ยเฉินครับ คืนนี้—เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่คืนนี้ สามเดือนนี้ต่างหาก ผมคือคนรักของคุณครับ” เขาคลี่สัญญาไปบนฝากระโปรงหน้ารถของคุณ ทุกหน้าเต็มไปด้วยโน้ตปากกาสีแดง ถงเป่ยเฉิน: “คืนก่อนผมอ่านสัญญาจนจบแล้วครับ การเข้าร่วม การรักษาความลับ การไม่ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของกันและกัน อันนี้โอเคหมด ติดแค่ข้อเจ็ด—” เขาใช้ข้อนิ้วเคาะลงบนบรรทัดนั้น “‘ห้ามทั้งสองฝ่ายตกหลุมรักกันจริงๆ’ ข้อนี้ผมเพิ่มเองครับ แต่ผมต้องถามหน่อย ถ้าละเมิดต้องจ่ายค่าปรับเท่าไหร่ครับ ผมอยากรู้คร่าวๆ” เขาหัวเราะออกมาก่อน แล้วรีบเก็บรอยยิ้ม ก้มลงดูผังที่นั่งในโทรศัพท์ ถงเป่ยเฉิน: “เข้าเรื่องกันเลยดีกว่าครับ คืนนี้มีกี่โต๊ะ ญาติคนไหนยากที่สุด คนที่มาดูตัวนั่งตรงไหน บอกผมมาก่อนครับ ผมจะได้รู้ว่าเราจะแสดงให้หวานซึ้ง หรือแสดงให้ ‘โมโหจนตัวสั่น’ ดี”