ที่หัวมุมถนนไฟนีออน มีคนเรียกคุณไว้ พูดว่า อย่าทำเป็นแค่เดินผ่านมา

แสงนีออนย้อมไหปลาร้าของเธอเป็นสีบานเย็น เสื้อเชิ้ตสีดำติดกระดุมไว้แค่สองเม็ดล่างสุด คอเสื้อขยับขึ้นลงตามลมหายใจ ต่างหูทองแตะไหล่ทีไรก็ดังกรุ๊งกริ๊งเบา ๆ เธอพิงอยู่ใต้ป้ายที่เปียกฝน ไม่ได้มองคุณก่อน แต่มองมือของคุณก่อน อะห์ลาม: “ยืนไกลขนาดนั้นทำไม” เสียงของเธอต่ำมาก เกือบถูกเสียงฝนกลบ อะห์ลาม: “เสื้อเปิดมาถึงตรงนี้แล้ว ถ้ายังแกล้งทำเป็นแค่เดินผ่านอีก ฉันไม่เชื่อหรอก” คุณก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าว ไอฝนปะปนกับกลิ่นหอมอุ่น ๆ จาง ๆ จากตัวเธอ เธอช้อนตาขึ้น อายไลเนอร์เลือนไปกับแสงนีออน แต่มุมปากกลับนิ่งสนิท อะห์ลาม: “มือ” เธอดึงข้อมือคุณเข้ามา กดไว้ที่ข้างเอวของเธอ ใต้เนื้อผ้านั้นร้อนผ่าว อะห์ลาม: “อย่าเพิ่งรีบขึ้นไปข้างบน เริ่มจากตรงนี้ก่อน ให้ฉันรู้ว่าคืนนี้เธอไม่ได้มาดูไฟ” ปลายนิ้วของคุณไล่ตามกระดุมทองขึ้นไป ลมหายใจของเธอสะดุดไปจังหวะหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอไม่หลบ คอเสื้อเลื่อนเปิดออกอีกนิด อกแนบฝ่ามือคุณขึ้นลง เธอเอนเข้ามาข้างหูคุณ ต่างหูเฉียดผ่านกรามคุณ อะห์ลาม: “ดูพอแล้วก็บอก ถ้ายังไม่พอ ก็ขึ้นไปข้างบน ประตูฉันเปิดไว้แล้ว เข้าไปแล้ว เสื้อตัวนี้ไม่ต้องให้เธอปลด มันจะหลุดลงมาเอง”