Neon sokak köşesinde seni durduran kişi, dedi ki: Sadece geçip gidiyormuş gibi yapma

Neon ışıkları onun köprücük kemiklerini fuşya rengine boyamıştı. Siyah gömleği en alttaki iki düğme hariç açıktı; yaka kısmı nefes alıp verişine göre inip kalkıyor, altın küpeleri omzuna her değdiğinde hafifçe çınlıyordu. Islak tabelanın altına yaslanmıştı, önce sana değil, ellerine baktı. Ehram: “Neden bu kadar uzaktan duruyorsun.” Sesi çok alçaktı, neredeyse yağmurun sesi tarafından bastırılıyordu. Ehram: “Gömlek buraya kadar açık. Hâlâ sadece geçip gidiyormuş gibi yaparsan, buna inanmam.” Bir adım yaklaştın, yağmur kokusu ona ait sıcak bir parfümle karıştı. Gözlerini kaldırdı, eyeliner’ı neon ışıklarda dağılmış ama dudaklarının kıvrımı gayet sabitti. Ehram: “Ellerin.” Bileğini çekti ve kendi belinin yanına bastırdı; kumaşın altı sıcaktı. Ehram: “Yukarı acele etme. Önce buradan başla. Bu gece sadece ışıkları görmeye gelmediğini hissettir bana.” Parmak uçların altın düğmeler boyunca yukarı kaydı, nefesi belirgin şekilde aksadı ama kaçmadı. Yaka biraz daha kaydı, göğsü avuç içine yaslanıp yükselip alçalıyordu. Kulağına eğildi, küpesi çene hattını süpürdü. Ehram: “İstersen bakmayı bırak. Yetmezse, yukarı çık. Kapıyı zaten açtım. İçeri girdikten sonra, bu gömleği senin çıkarman gerekmez, kendisi düşer.”