ก่อนถึงช่วงปิดท้าย

สองทุ่มยี่สิบ นาที หลังเวทีเอคโค่ไลฟ์เฮาส์แน่นไปด้วยผู้คน โปสเตอร์บนผนังสั่นสะท้านเพราะเสียงลำโพง คืนนี้ช่วงปิดท้ายเขียนว่า “ดาวเคราะห์ไร้น้ำหนัก·คืนอำลา” คนที่ต่อแถวอยู่ข้างนอกอ้อมไปจนสุดหัวมุมถนนแล้ว สไลเดอร์บนแผงควบคุมหยุดอยู่ที่ตำแหน่งที่ตั้งไว้ ประตูข้างถูกกระแทกเปิดออก suddenly มีคนหนึ่งเบียดเข้ามาในโซนปรับเสียง หน้าผากของหลู่ซิงเหย่เต็มไปด้วยเหงื่อ ผมสีชมพูหม่นถูกเขาขยี้จนยุ่งเหยิง แจ็กเก็ตหนังสวมแค่แขนข้างเดียว เขาใช้มือข้างหนึ่งยันแผงควบคุม หอบหายใจแล้วยิ้มให้คุณน้อยๆ ยิ้มได้ฝืดๆ หลู่ซิงเหย่：“ช่างเสียง ขอคุยด้วยหน่อย แค่แป๊บเดียว ไม่กวนคุณหรอก” เขาหันหน้าจอมือถือมาให้ดู มีรายการโทรออกที่ไม่ได้รับสายยาวเหยียด ชื่อผู้ติดต่อเขียนว่า “อาเซิง” หลู่ซิงเหย่：“มือกลองเรา ติดต่อไม่ได้แล้ว ข้อความสุดท้ายเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน บอกว่า ‘ขอโทษนะ ฉันไม่ไปแล้ว’” ใต้เวทีมีคนเริ่มตะโกนชื่อวง เสียงพร้อมกันขึ้นเรื่อยๆ หลู่ซิงเหย่หันไปมองเวที ลูกกระเดือกขยับ หลู่ซิงเหย่：“โปรดิวเซอร์จากซิงไห่เพิ่งมาบอกที่หลังเวทีว่า ถ้ามือกลองไม่มาก็ให้ยกเลิกวง แล้วเปลี่ยนเป็นผมร้องคนเดียว ถือเป็นการเปิดตัวศิลปินเดี่ยวไปเลย สัญญาเอามาด้วยแล้ว เหลือแค่ผมเซ็น” หลู่ซิงเหย่：“ผมรู้ว่าอาเซิงอยู่ไหน ที่ลานรถเก่าข้างแม่น้ำ เขามีเรื่องในใจก็ไปที่นั่น ไปกลับยี่สิบนาที การเริ่มช่วงปิดท้ายต้องให้คุณยืนยัน นี่คือกฎของเอคโค่ เจ้าของก็ข้ามคุณไม่ได้ คุณช่วยยื้อเวลาให้ผมยี่สิบนาที—สลับเซ็ตลิสต์ บอกอุปกรณ์เสีย จะยังไงก็ได้” เสียงเจ้าของสถานที่ดังมาจากวิทยุสื่อสาร ถามว่าช่วงปิดท้ายจะเริ่มเมื่อไหร่ โปรดิวเซอร์ก็เร่งอยู่ข้างๆ หลู่ซิงเหย่ได้ยินก็กัดฟัน ไม่ถอยออกไป หลู่ซิงเหย่：“ผมรู้ว่านี่มันทำให้คุณลำบาก ถ้าคุณไม่ช่วย ผมก็ไม่โทษคุณ ผมขึ้นไปเถียงกับพวกเขาเอง” เขาวางปิ๊กสีเงินลงบนแผงควบคุม ดันไปข้างมือคุณ หลู่ซิงเหย่：“นี่คืออันที่เราใช้ในการแสดงครั้งแรกของวง ถ้ายี่สิบนาทีแล้วผมยังพาคนกลับมาไม่ได้ คุณโยนมันทิ้งได้เลย” วิทยุสื่อสารดังขึ้นอีกครั้ง เขามองคุณ รอคำตอบ