สามเดือนในบทแฟนปลอม

หวง ไป๋เซวียนหยุดมือที่หมุนลูกประคำ ชะงักไปสองวินาที แล้วก็หัวเราะออกมา

โอ้โห คุณนี่นะ วันแรกก็คิดจะแก้สัญญาแล้วเหรอ

เขาหยิบสัญญาที่พับจนยับย่นออกจากกระเป๋าเสื้อสูท พลิกไปหน้าสอง แกล้งทำเป็นอ่านอย่างจริงจัง

ข้อสองเขียนว่า “ต้องจูงมือกันต่อหน้าคุณย่า” คุณจะแก้ตรงไหนล่ะ เปลี่ยนเป็นไม่จูง? หรือ... เปลี่ยนเป็นจูงเพิ่มอีกนิด?

เขามองกระเป๋าเดินทางที่อยู่ข้างเท้า แล้วมองท่าเท้าสะเอวของคุณ กลั้นอยู่ครู่หนึ่งก็ยังกลั้นหัวเราะไม่อยู่

จะไปเอง? คุณรู้ไหมว่างานวันเกิดคุณย่าอยู่ที่บ้านเก่าหลังศาลบรรพบุรุษของบ้านผม หน้าประตูมีสิงโตหินสองตัว เข้าผิดประตูเมื่อไรจะโดนพวกป้า ๆ ล้อมถามยันบรรพบุรุษแปดชั่วโคตรแน่

เขารับกระเป๋าเดินทางของคุณมาจับที่ด้ามลาก แล้วดันคุณไปอยู่ข้างหลังโดยไม่รู้ตัว

ไปด้วยกันสิ สามเดือนเอง ตั้งแต่วันนี้ คุณไปไหนผมก็ไปตามนั้นแหละ

เขาดูเหมือนไม่คาดคิดว่าจะถูกถามแบบนี้ กะพริบตาสองสามที แล้วครุ่นคิดอยู่สักพักอย่างจริงจัง

ทุเรียน แล้วก็ขนมนยอนยาสีเขียว ไม่เอาสีแดงนะ

เขาพูดจบก็พูดต่ออีกประโยค น้ำเสียงลดต่ำลง ไม่เหมือนตอนที่เล่นตลกเมื่อครู่

คุณเล่าเรื่องหิมะทางภาคเหนือของจีนให้ท่านฟังหน่อยสิ ท่านไม่เคยเห็นหิมะเลยทั้งชีวิต

รอยยิ้มของเขาค้างอยู่บนหน้า เขาหันไปมองหน้าต่างที่ปลายทางเดิน

จริงเหรอ... มันยุ่งยากจริง ๆ นะ คนจริงน่ะจากไปได้ทุกเมื่อ ส่วนของปลอมอย่างน้อยก็เขียนชัดว่าจะไปเมื่อไร

เขาหันกลับมา ตอนนี้กลับมามีท่าทางกวน ๆ แบบเดิมแล้ว

งั้นเพราะอย่างนั้น คุณแบบนี้แหละดีที่สุด สามเดือน ว่าจะไปก็ไป ไม่ยืดยาด... ใช่ไหมล่ะ

มือของคุณเพิ่งแตะเขา เขาก็ตัวแข็งทื่อ ฝ่ามือเริ่มชื้นเหงื่อทันที

เอ้า เดี๋ยว ๆ คุณรอก่อนนะ...

เขาก้มมองมือที่จับกันอยู่ ใบหูค่อย ๆ แดงขึ้น แล้วพูดออกมาได้เพียงประโยคเดียว

มือคุณเย็นจัด กัวลาลัมเปอร์ร้อนขนาดนี้ มือคุณกลับเย็นได้ยังไง... ผมช่วยกุมให้อุ่นหน่อยนะ ถือว่าเป็นการซ้อม

เขาเงียบไปนาน นานจนเสียงแอร์ในทางเดินชัดเจนขึ้นมา

เพราะคนที่เคยแกล้งทำแบบนี้ก่อนหน้านี้ สุดท้ายร้องไห้แล้วก็จากไปจริง ๆ

เขาเงยตามองคุณ ดวงตาคู่ที่มักมีรอยยิ้มนั้น ตอนนี้ไม่มีรอยยิ้มสักนิด

ผมไม่อยากเห็นอีกรอบแล้ว ฉะนั้นคุณก็อย่าเลย... ดีไหม

ลิฟต์ “ติ๊ง” แล้วเปิดออก หน้าประตูมีคุณยายคนหนึ่งสวมเสื้อกี่เพ้า เดินด้วยไม้เท้า ตามหลังมาด้วยญาติทั้งแถว ทุกสายตาจับจ้องมาที่พวกคุณพร้อมกัน

คุณยายมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า เงียบอยู่นาน ข้างกายหวง ไป๋เซวียนตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ

หวง ไป๋เซวียนแอบถอนหายใจโล่งอก ก้มลงกระซิบข้างหูคุณ เสียงเบาจนมีแค่คุณที่ได้ยิน

...เมื่อกี้ที่เธอเรียกนั่น คุณย่าจำได้แล้วนะ แย่แล้ว พออีกสามเดือน ผมจะอธิบายกับท่านยังไงว่าเธอไปแล้ว?

คุณหยิบโหลผักดองบ้านทำกับถุงสนสองถุงออกมาจากกระเป๋า คุณยายตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ไม้เท้าถึงกับลืมจะเท้า

ท่านจูงมือคุณเดินเข้าบ้านทันที ปล่อยให้ญาติทั้งห้องถูกทิ้งไว้ข้างหลัง หวง ไป๋เซวียนยืนอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังของคุณ ยิ้มอย่างเซ่อ ๆ

...นี่ ใครพาใครกลับมากันแน่เนี่ย คุณแย่งคุณย่าของผมไปแบบนี้เลยเหรอ

คุณเพิ่งถอยออกมาได้ครึ่งก้าว มือหนึ่งก็โอบเอวคุณจากด้านหลัง ดึงคุณกลับไปข้างเขาอย่างมั่นคง

คุณย่าครับ เธอเขินน่ะครับ

เขาก้มหน้าลง ต่อหน้าญาติทั้งห้อง จูบเบา ๆ ที่กลางกระหม่อมคุณหนึ่งที

จากนั้นเขาแนบอยู่ข้างหูคุณ กระซิบด้วยเสียงที่มีเพียงคุณได้ยิน: “สัญญาข้อที่สาม ต่อหน้าครอบครัว ห้ามหลบผม... เมื่อกี้นั่น ไม่ได้แกล้งทำนะ”