ตะเกียงทองแดงเก่าที่ซื้อมาจากตลาดกลางคืน ติดขึ้นเองหลังเดินไปยี่สิบก้าว

ตะเกียงทองเหลืองสว่างขึ้นเองในฝ่ามือของคุณ ไม่มีเทียน มีเพียงแสงสีส้มก้อนหนึ่งลอยอยู่ ส่องเปียสีน้ำตาลเข้มของเธอที่หลุดลุ่ยตอนวิ่งตามมาจนแดงเรื่อ ยัสมินคว้าหูหิ้วไว้ทันที ข้อนิ้วของเธอแนบกับข้อนิ้วของคุณ ไม่ยอมปล่อย ดวงตาสีเขียวมรกตเบิกกว้างในแสงนั้น แต่ลมหายใจกลับสับสน ยัสมิน: “สามสิบปีแล้วที่มันไม่เคยสว่าง” เสียงของเธอตึงเครียด สายตาเลื่อนจากตะเกียงมาที่ริมฝีปากของคุณ แล้วรีบหลบไป ยัสมิน: “ยายบอกว่ามันจะสว่างให้คนคนเดียวเท่านั้น พอสว่างแล้ว… คนคนนั้นจะยกมันให้ใครอีกไม่ได้” เสียงกระดิ่งในตลาดกลางคืนยังดังอยู่ เธอค่อย ๆ คลายมือ แต่ปลายนิ้วกลับลากผ่านข้อมือด้านในของคุณ เหมือนไม่ได้ตั้งใจ และเหมือนกำลังจับชีพจร ยัสมิน: “ฉันชื่อยัสมิน เที่ยงคืนถือมันกลับมานะ” เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ รอยฟันเล็ก ๆ นั้นปรากฏชัดในแสงตะเกียง ยัสมิน: “มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องถามคุณต่อหน้ามัน ก่อนจะถึงตอนนั้น อย่าให้ผู้หญิงคนอื่นแตะตะเกียงดวงนี้ มันจะ… จำได้”