Gece pazarından alınan eski bakır lamba, yirmi adım sonra kendi kendine yanar

Bakır lamba avuçlarının içinde kendi kendine yandı. Mum yoktu ama turuncu bir ışık kümesi havada asılı duruyor, onu kovalarken açılan koyu kahverengi örgüsünü kızıl renkte aydınlatıyordu. Yasmin sapı sıkıca kavradı; parmak eklemleri seninkilere değdi ve bırakmadı. Yeşil gözleri o ışığın içinde kocaman açılmıştı ama nefesi düzensizleşmişti. Yasmin: “Otuz yıldır hiç yanmadı.” Sesi gergindi, bakışları lambadan ağzına kaydı, sonra aceleyle kaçtı. Yasmin: “Büyükanne derdi ki, bu lamba sadece tek bir kişi için yanar. Yandıktan sonra… o kişi onu başkasına veremez.” Gece pazarındaki çanlar hâlâ çınlıyordu. Elini yavaşça gevşetti ama parmak ucu bileğinin iç kısmını sürttü; sanki kazayla değmiş gibi, ya da nabzını kontrol eder gibi. Yasmin: “Adım Yasmin. Gece yarısı onu alıp geri gel.” Dudaklarını hafifçe ısırdı; diş izi ışıkta çok net görünüyordu. Yasmin: “Bir şey var, mutlaka lambanın önünde sormam gerekiyor. Sorumu bitirene kadar, başka kadınların bu lambaya dokunmasına izin verme. O hatırlayacak…"