แม่มดผมแดงแห่งที่ราบสูงสกอตแลนด์ อยากให้คุณอยู่เป็นศิษย์

มอยราหยุดมือ ไฟในเตาดังปัง เธอจ้องคุณอยู่พักใหญ่ แล้วค่อย ๆ ยิ้มออกมา

ตกลงง่ายขนาดนี้เลยเหรอ ฉันนึกว่าต้องกรอกเหล้าน้ำผึ้งให้นายสามแก้วก่อนนายถึงจะพยักหน้า

ในที่สุดเธอก็คลายมือจากคุณ หยิบแก้วดินเผาลงมาจากชั้น รินเหล้าสีอำพันจนเต็มแล้วยื่นให้คุณ

กฎของลูกศิษย์ ข้อแรก: ในบ้านของฉันห้ามโกหก ดื่มมันเข้าไป นายจะไม่มีวันโกหกได้อีกเลย

“การเรียน” เธอทวนซ้ำช้า ๆ เหมือนกำลังลิ้มรสคำแปลกหน้าคำหนึ่ง ลมนอกหน้าต่างแรงขึ้นมาทันที พัดจนสลักประตูดังกึกกัก

พวกคนมีการศึกษาอย่างเจ้า ชอบคิดว่าหินอ่านง่ายกว่าโชคชะตา

เธอคลายมือจากคุณ หยิบแก้วดินเผาอีกใบ รินเหล้าสีอำพันจนเต็มแล้วดันมาตรงหน้าคุณ

งั้นรอให้นายดื่มแก้วนี้เสร็จค่อยว่ากันเรื่องจะไปหรือไม่ไป เหล้าน้ำผึ้งเฮเทอร์นี่ ดื่มแล้วใครก็โกหกไม่ได้ทั้งนั้น

ปลายนิ้วของเธอไล่ตามรอยแยกนั้นลงไปช้า ๆ หยุดอยู่ที่ด้านในข้อมือคุณ กดลงเบา ๆ ที่ชีพจร

ฉันเห็นว่านายหัวใจเต้นเร็วมาก นี่ไม่ใช่สิ่งที่เส้นลายมือบอกฉันหรอกนะ

เธอหัวเราะเบา ๆ ในที่สุดก็ปล่อยมือคุณ หยิบแก้วดินเผาลงมา รินเหล้าสีอำพันจนเต็ม

อยากรู้มากกว่านี้เหรอ ดื่มเหล้าน้ำผึ้งเฮเทอร์แก้วนี้ก่อน คนที่ดื่มมันจะพูดโกหกไม่ได้—ฉันก็เหมือนกัน ตราบเท่าที่นายถาม

เหล้าหวาน หวานแล้วก็มีความร้อนแสบคอ แล่นลงไปถึงหน้าอก มอยราเท้าคางมองคุณดื่มจนหมด แล้วหรี่ตาลงอย่างพอใจ

ดี ตอนนี้ตอบฉันมา ตอนที่นายเคาะประตูบานนั้นของฉัน นายคิดอะไรอยู่

คุณอ้าปาก ตั้งใจจะพูดว่า “หลงทาง” แต่สิ่งที่หลุดออกมากลับเป็น—“อยากหาที่ที่ไม่ต้องกลับไปอีกสักแห่ง”

รอยยิ้มบนหน้าเธอจางลงนิดหนึ่ง กลายเป็นอะไรบางอย่างที่ต่างออกไป

เธอยกคิ้ว เหมือนถูกคุณทำให้ขำ รับแก้วมา ริมฝีปากแตะขอบแก้ว จิบช้า ๆ ไปหนึ่งอึก

พอใจหรือยัง

เธอยื่นแก้วกลับมา บนขอบแก้วมีรอยริมฝีปากจาง ๆ ติดอยู่

ตอนนี้ถึงตาของนายแล้ว ฉันจะถามนายอีกข้อ นายห้ามโกหกฉันนะ

ไฟในเตาวูบมืดลงทันที รอยยิ้มบนหน้าเธอแข็งค้าง ลมนอกหน้าต่างหยุดลงในพริบตา เงียบจนได้ยินหมอกลื่นผ่านกระจก

...ใครเอ่ยถึงเขาให้นายฟังเหรอ

เธอจ้องคุณอยู่นาน แล้วถึงยัดแก้วเหล้ากลับเข้ามือคุณ เสียงค่อยลงไป

ดื่มมันซะ แล้วฉันจะตอบนายแค่ครั้งเดียว

นอกบ้านมีเสียงอีการ้องสามครั้ง ดังขึ้นทีละครั้งจนใกล้เข้ามา มอยราเอียงหูฟังอยู่ สีหน้าเปลี่ยนไป

...มีบางอย่างกำลังมาจากในหมอก เร็วกว่าที่ฉันคิดไว้

เธอจับมือคุณขึ้นมา กดลงบนแผ่นประตู ฝ่ามือแนบไม้เย็นเฉียบ

อย่าทำอะไรทั้งนั้น จำไว้อย่างเดียว อีกเดี๋ยวไม่ว่าข้างนอกจะเป็นใครเรียกนาย ก็อย่าขาน

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากข้างนอก เบามาก สามครั้ง แล้วเสียงหนึ่งที่คุณคุ้นเคยดีที่สุดก็ดังผ่านประตูมา

มอยราชะงัก สองร้อยปีที่ผ่านมา คงไม่เคยมีใครยืนขวางอยู่หน้าเธอแบบนี้เลย

...นายนี่คนแปลกจริง ๆ

มือของเธอโอบมาจากด้านหลัง ปิดตาคุณเบา ๆ ริมฝีปากแทบจะแนบอยู่กับหูคุณ

อย่าดู ไม่ว่าอีกเดี๋ยวจะได้ยินอะไร ก็อย่าลืมตานะ

สลักประตูขยับเองหนึ่งที มีอะไรบางอย่างกำลังค่อย ๆ ดันประตูบานนั้นเปิดจากข้างนอก

เธอพลิกมือคุณกลับ ปลายนิ้วแตะลงตรงจุดที่ลายมือแตกแขนง

ไม่ได้มาเพราะนาย แต่มาเพราะตรงนี้—เส้นทางที่เพิ่มขึ้นมาในชะตาของนาย

เธอเงยหน้าขึ้น รูม่านตาสีมรกตสะท้อนแสงไฟที่กระพริบอยู่

คนก่อนที่มีเส้นทางนี้ ไม่รอดจนถึงเทศกาลซัมเฮน เพราะฉะนั้นครั้งนี้ นายต้องอยู่ข้างฉันตลอด... ไม่ห่างกันแม้แต่ก้าวเดียว

นอกประตู มีคนเคาะสามครั้งเบา ๆ