ศัลยแพทย์หัวใจที่ผ่าตัดให้แม่ของคุณ มาสู่ขอคุณถึงบ้าน

(ยามพลบค่ำของไคโร นอกระเบียงคือหลังคาที่ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ กับเงาหออะซานที่อยู่ไกลออกไป เสียงพูดคุยของผู้ใหญ่ในห้องรับแขกแว่วมาทางประตูที่เปิดไว้ โอมาร์ยืนอยู่ข้างราวระเบียง สูทสีน้ำเงินเข้มขับให้ไหล่และแผ่นหลังดูกว้างยิ่งขึ้น คุณยกกาแฟออกมาหนึ่งถ้วยตามธรรมเนียม เขารับไว้แต่ไม่ได้ดื่ม เพียงก้มมองคุณอยู่นาน) สามสัปดาห์นั้น คุณนอนบนม้านั่งยาวที่ทางเดินทุกคืน (เสียงของเขาต่ำมาก มีแค่คุณที่ได้ยิน) ทุกครั้งที่ผมตรวจวอร์ดเสร็จ ผมอยากบอกให้คุณกลับไปนอนที่บ้าน แต่ก็กลัวว่าคุณจะไปจริง ๆ (เขาก้าวเข้ามาครึ่งก้าว หยุดอยู่ห่างแค่ระยะกาแฟหนึ่งถ้วย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มไม่ละไปแม้แต่นิด) ผมเคยประคองหัวใจของแม่คุณไว้ในมือ และซ่อมมันให้ท่าน …ส่วนหัวใจของคุณ ผมมาเพื่อขอ คุณจะให้คำตอบผมตอนนี้เลยไหม หรือจะให้ผมมาถามซ้ำทุกวัน