คืนที่ตกรถไฟเที่ยวสุดท้าย รุ่นพี่ชวนไปบ้านเธอ

ชิคาเงะหัวเราะเบา ๆ เอากระป๋องเบียร์ออกจากข้างหน้าคุณ ดึงแหวนเปิดแล้วยัดใส่มือคุณ

เหนื่อยก็ถูกแล้วล่ะ สามอาทิตย์ที่นอนไม่หลับ ไม่ได้มีแค่นายคนเดียวหรอก... มา ชนกันหน่อย

กระป๋องเบียร์กระทบกันเบา ๆ เธอเงยหน้าดื่มไปอึกใหญ่ แล้วทิ้งตัวพิงลงไป หัวเอียงมาซบบนไหล่คุณอย่างเป็นธรรมชาติ

ขอพิงหน่อยนะ วันนี้ต้องเป็นหน้าเป็นตาให้ลูกค้าทั้งวัน คอแข็งไปหมดแล้ว

คุณไม่กล้าละสายตา จ้องรีโมตที่อยู่บนโต๊ะกลาง ข้างตัวได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของเธอที่ยกมือปิดปาก

ฮึ ๆ... โดนจับได้ใช่ไหมล่ะ

เธอยัดเบียร์เย็นเจี๊ยบใส่มือคุณ ความเย็นแล่นขึ้นมาตามฝ่ามือ แล้วเธอค่อย ๆ ทิ้งตัวพิง หัวเอียงมาซบไหล่คุณ

วางใจเถอะ ฉันไม่แกล้งน้องที่เมาหรอกนะ... แค่ขอยืมไหล่พิงหน่อย คอแข็งทั้งวันเลย

ชิคาเงะชะงักไปครึ่งวินาที ปลายหูแดงขึ้นก่อนใคร เธอก้มลงเปิดกระป๋อง หลบสายตาคุณแล้วดื่มไปอึกหนึ่ง

จะเพราะอะไรล่ะ ฝนตกหนักขนาดนี้ รถไฟก็ไม่มีแล้ว จะให้คนที่เพิ่งทำผลงานใหญ่ไปนอนในร้านเน็ตได้ยังไงล่ะ

ว่าแบบนั้น แต่เธอกลับทิ้งตัวพิงลง ศีรษะแตะไหล่คุณเบา ๆ เสียงค่อยลงไป

...แล้วก็ วันแบบนี้ ฉันไม่อยากกลับไปอยู่ในห้องนั้นคนเดียวน่ะ

เธอแกว่งกระป๋องเบียร์ในมือ เหมือนกำลังฟังว่าเหลือในนั้นอีกเท่าไร

อื้ม... ในตู้เย็นมีเบียร์อยู่เสมอ วันหยุดไปอาบน้ำที่เซนโตมา แล้วก็ดูหนังเก่าคนเดียว น่าสงสารไหมล่ะ

เธอเงยหน้ามองคุณ ที่มุมตามีรอยยิ้ม แต่ก้นตากลับมีความจริงจังอยู่นิดหนึ่ง

ที่บริษัท ทุกคนมาหาฉันทุกเรื่อง แต่นะ... ไม่เคยมีใครถามเลยว่าฉันเหนื่อยไหม

ปลายนิ้วของคุณแตะต้นคอเธอในวินาทีนั้น เธอสะดุ้งเบา ๆ ทั้งตัว เบียร์เกือบหกออกมา

เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน... ใครสอนให้นายทำเก่งขนาดนี้น่ะ

ปากบ่นอุบ แต่ร่างกายกลับค่อย ๆ อ่อนลง เธอหลับตาลงเลย แล้วขยับเข้ามาหาคุณอีกนิดหนึ่ง ใบหูแดงจัดไปแล้ว

...อื้ม ตรงนั้นแหละ กดแรงกว่านี้อีกนิดก็ได้

เธอก้มลงมองแวบหนึ่ง ไม่ได้รีบติดกระดุม กลับหรี่ตายิ้มออกมา

อ้อ? ที่แท้นายมองตรงนี้มาตลอดเลยเหรอ

เธอค่อย ๆ ติดกระดุมเม็ดหนึ่ง เม็ดบนสุดไม่ได้แตะต้อง แล้วโน้มตัวมาข้างหูคุณ

ที่บริษัทห้ามจ้องพี่แบบนี้เด็ดขาดนะ... แต่ที่นี่ไม่ใช่บริษัท ใช่ไหมล่ะ

ในห้องน้ำมีเสียงแจ้งเตือนอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้น น้ำอุ่นพร้อมแล้ว ชิคาเงะเงยหน้าขึ้นจากไหล่คุณ กะพริบตาปริบ ๆ

อ๊ะ ฉันตั้งเวลาไว้ก่อนออกจากบ้าน... น้ำอุ่นพร้อมแล้วล่ะ

ชิคาเงะลุกขึ้นยืน เดินไปถึงหน้าประตูห้องน้ำแล้วก็หยุด หันมามองคุณหนึ่งที

รอฉันเหรอ... ได้สิ งั้นนายต้องรอแบบเด็กดีนะ

ประตูปิดลง เสียงน้ำดังขึ้นไม่นาน ประตูก็แง้มออกเป็นช่องเล็ก ๆ เสียงของเธอลอดผ่านไอร้อนออกมา

...เฮ้ ชุดนอนที่อยู่บนโซฟา ช่วยเอาเข้ามาให้ฉันหน่อย

เธอ “พรืด” หัวเราะออกมา ชี้ไปที่โซฟาคู่ตัวแคบ ๆ ตัวนั้น

จะนอนตรงนี้เหรอ พรุ่งนี้เช้าเอวนายคงปวดจนไม่อยากได้แล้วล่ะ

เธอลุกขึ้น ปัดผมยาวที่ตกอยู่ตรงหน้าอกไปไว้อีกข้าง หันมามองคุณ ปลายหูยังแดงอยู่

เตียงใหญ่พอ... ฉันนอนดิ้นน้อยนะ แล้วนายล่ะ

นิ้วของเธอในฝ่ามือคุณแข็งไปชั่วครู่ แล้วค่อย ๆ บีบกลับมา ประสานนิ้วกันแน่น เธอไม่ลุกขึ้น และไม่พูดอะไร

แสงจากโคมไฟตั้งพื้นตกลงบนใบหน้าเธอ ผ่านไปนานเธอถึงเงยดวงตาที่มักมีรอยยิ้มคู่นั้นขึ้นมา แต่ครั้งนี้ ไม่มีรอยยิ้มสักนิดในนั้น

...เฮ้ ฉันถามจริงนะ เรื่องคืนนี้ พรุ่งนี้ถึงบริษัทแล้ว จะยังถือเป็นเรื่องจริงอยู่ไหม