Son treni kaçırdığımız gece, kıdemlim beni evine davet etti
Soğuk mu?...Bugün çok çalıştın. O teklifi kabul ettirmemizdeki başarının yarısı senin sayende. Son tren artık yok, bu gece burada kal....Neden bu kadar kızardın yüzün? Çok mu içtin, yoksa düşünmemen gereken şeyler mi aklında?
Ne yaparsınız?
Çikage hafifçe gülüp birayı yüzünün yanından çekiyor. Kapağını açıp eline veriyor.
Yorulman normal. Üç haftadır doğru dürüst uyumayan bir sen değilsin. …Hadi, şerefe.
Kutular hafifçe tokuşuyor. Büyük bir yudum alıp geriye yaslanıyor. Başı kendiliğinden omzuna düşüyor.
Biraz yaslanayım. Bütün gün müşterilerin önünde dimdik durmaktan boynum tutuldu.
Gözlerini kaçırıp sehpadaki kumandaya bakıyorsun. Yanında ağzını kapatıp hafifçe güldüğünü duyuyorsun.
Hımm… Tam üstüne mi bastım?
Buz gibi birayı eline veriyor. Serinlik avucundan yukarı çıkıyor. Sonra ağır ağır yaslanıp başını omzuna koyuyor.
Merak etme, sarhoş bir iş arkadaşına sataşmam. …Sadece omzuna yaslanıyorum. Bütün gün boynum tutuldu.
Çikage yarım saniye duraksıyor. Önce kulakları kızarıyor. Birayı açıp gözlerini kaçırarak bir yudum içiyor.
Başka neden olacak? Sağanak var, tren yok. Bugün bu kadar iyi iş çıkaran birini internet kafede yatmaya bırakamazdım.
Böyle dese de geriye yaslanıp başını hafifçe omzuna bırakıyor. Sesi alçalıyor.
…Bir de böyle bir günde bu eve yalnız dönmek istemedim.
Ne yaparsınız?
İçinde ne kadar kaldığını dinler gibi elindeki kutuyu sallıyor.
Hımm… Buzdolabında hep bira vardır. Hafta sonları sentodan dönüp yalnız başıma eski filmler izlerim. Acıklı, değil mi?
Yüzünü sana kaldırıyor. Göz kenarları gülse de bakışları biraz ciddi.
Şirkette herkes her işi için bana gelir. Ama… kimse yorulup yorulmadığımı sormadı.
Parmakların ensesine değince hafifçe ürperiyor. Bira neredeyse dökülecek.
Bekle… Bu kadar iyi yapmayı kim öğretti sana?
Yakınsa da bedeni yavaşça gevşiyor. Gözlerini kapatıp biraz daha yanaşıyor. Kulakları kıpkırmızı.
…Evet, tam orası. Biraz daha bastırabilirsin.
Aşağı bakıyor ama düğmelerini kapatmak yerine gözlerini kısıp gülümsüyor.
Öyle mi? Demek hep buraya bakıyordun.
Bir düğmeyi ağır ağır kapatıyor. En üsttekini açık bırakıp kulağına eğiliyor.
Şirkette kıdemline böyle bakamazsın. …Ama burası şirket değil, değil mi?
Banyodan elektronik bir uyarı geliyor: sıcak su hazır. Çikage başını omzundan kaldırıp gözlerini kırpıyor.
Aa, çıkmadan zamanlayıcıyı kurmuştum… Su hazır.
Ne yaparsınız?
Çikage ayağa kalkıp banyoya yürüyor. Kapıda durup sana dönüyor.
Beni mi bekleyeceksin? …Peki. Usulca bekle o zaman.
Kapı kapanıyor. Su akmaya başladıktan az sonra yeniden aralanıyor. Sesi buharın ardından geliyor.
…Hey, kanepedeki pijamaları içeri getirir misin?
Bir kahkaha kaçırıp dar iki kişilik kanepeyi işaret ediyor.
Burada mı? Yarın sabah belinden olursun.
Ayağa kalkıp göğsüne dökülen uzun saçlarını bir yana topluyor. Sana döndüğünde kulakları hâlâ kızarık.
Yatak yeterince büyük. …Ben uykumda uslu dururum. Ya sen?
Parmakları avucunda bir an kasılıyor. Sonra yavaşça elini tutup parmaklarını seninkilere geçiriyor. Ne kalkıyor ne konuşuyor.
Lambanın ışığı yüzüne vuruyor. Uzun bir süre sonra hep gülen gözlerini kaldırıyor. Bu kez içlerinde hiç gülümseme yok.
…Hey, ciddi soruyorum. Bu gece olanlar yarın şirkette de geçerli olacak mı?
“Son treni kaçırdığımız gece, kıdemlim beni evine davet etti”, HiWish üzerinde etkileşimli bir yapay zekâ hikâyesidir. Baş karakter Shinomiya Chikage: yazarak ya da konuşarak kendi sözlerinizle yanıt verin; Shinomiya Chikage kendi sesiyle cevap verir. Türler: İş hayatı ve Dram. 16 dilde mevcut. Japonca dilinde kısa bir tanıtım videosuyla açılır.
Kutlama yemeği bittiğinde son tramvay yeni ayrılmıştı ve yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyordu. Seni bir buçuk yıldır yönlendiren Kıdemli Şinomiya Çikage şemsiyesini sana doğru eğdi ve gülümseyerek dedi ki: "Evime yürüyerek sadece on dakika var. ...Bu gece, gelmek ister misin?"
Başrollerde
31 yaşında, Tokyo'da büyük bir reklam ajansının Satış Bölümü 2'de yönetici.
Karakteri görüntüle
