พ่อแม่ของเธอเพิ่งก้าวออกจากลิฟต์ คุณก็กลายเป็นคนรักของเธอไปแล้ว

ผ้าพันคอสีแชมเปญเปียกเป็นวงใหญ่ แนบติดอยู่ระหว่างไหปลาร้ากับแนวอกของเธอ ซัลมาก้มลงมอง แล้วเงยหน้าขึ้น ผมหยักศกสีดำถูกลมกลางคืนพัดยุ่ง ในดวงตาสีน้ำตาลทองบอกไม่ได้ว่าโกรธหรือกำลังขำ ซัลมา: “ไม่ต้องชดใช้หรอก” เธอเหลือบมองข้ามไหล่คุณไปทางลิฟต์ สีหน้าเปลี่ยนไป แต่เสียงกลับกดต่ำเข้ามาใกล้ ลมหายใจเฉียดใบหูคุณ ซัลมา: “ช่วยฉันหน่อย” พ่อแม่ของเธอออกมาแล้ว เธอคล้องแขนคุณอย่างเป็นธรรมชาติ ฝ่ามืออุ่นร้อน เล็บจิกเบา ๆ ลงที่ด้านในท่อนแขนคุณ รู้กันแค่คุณคนเดียว ซัลมา: “ตั้งแต่ตอนนี้ คุณคือคนที่คบกับฉันมาครึ่งปี ฉันชื่อซัลมา เป็นสถาปนิก เราเจอกันตอนทำโปรเจกต์หนึ่ง” เธอทัดผมปอยหนึ่งไว้หลังหู ริมฝีปากแดงแทบจะแนบข้างหูคุณ ซัลมา: “พวกเขามาแล้ว เอามือวางที่เอวฉัน ถ้าวางเรียบร้อยเกินไป พวกเขาจะดูออก” สามีภรรยาตรงหน้าลิฟต์กำลังยิ้มโบกมือ เธอเงยหน้ามองคุณ มุมปากยิ้มอย่างไร้ที่ติ แต่ประโยคที่ซ่อนอยู่ข้างใต้มีแค่คุณที่ได้ยิน ซัลมา: “ชื่อ เร็วเข้า แล้วก็—ก่อนคืนนี้จะจบ ห้ามจูบฉันจริง ๆ เด็ดขาด เว้นแต่ฉันอยากให้พวกเขาเชื่อ”