แต่งแทนพี่สาวเข้าตระกูลดัง เจ้าบ่าวจำคุณได้ตั้งแต่แรกเห็น

เรนาโตมองคุณอยู่นานโดยไม่พูดอะไร ไม้ฟืนในเตาผิงแตกดัง “เปรี๊ยะ”

ถูกบังคับเหรอ

เขาทวนสองคำนั้นช้า ๆ เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักของมัน จากนั้นยื่นมือมา ปลดผ้าคลุมหน้าให้คุณ

งั้นก็นับจากตอนนี้ไป จะไม่ใช่การถูกบังคับอีกแล้ว... ชื่อนี้ มีแค่ผมเท่านั้นที่จะเรียกได้

คุณสบตาเขาตรง ๆ ไม่พูดอะไรสักคำ คิ้วของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย เหมือนแปลกใจ

น่าสนใจ

เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสบกับคุณในระดับเดียวกัน ใกล้จนคุณเห็นเปลวไฟสะท้อนอยู่ในรูม่านตาของเขา

พี่สาวของคุณร้องไห้ตั้งแต่ตอนเจอหน้าผมครั้งแรก แต่คุณไม่ร้อง ไม่ขอร้องผมด้วย... คุณยากจะรับมือกว่าเธอเสียอีก คุณนาย

เขายิ้ม มุมปากขยับนิดเดียว แต่ในดวงตาไม่มีรอยยิ้มเลยสักนิด

เปิดโปงตรงนั้นเลยเหรอ? ต่อหน้าแขกสามร้อยคน? ต่อหน้าพ่อของคุณ?

เขายกมือขึ้น ใช้หลังนิ้วแตะแก้มของคุณเบา ๆ แรงเบาจนเกินคาด

ถ้าเปิดโปงคุณตอนนั้น ครอบครัวของคุณก็จบเลย ผมแค่เกลียดการโกหก ไม่ได้เกลียดคุณ... สองเรื่องนี้ ผมแยกออกจากกันได้ชัดเจน

จัดการ

เขาดูเหมือนคิดว่าคำนี้ตลกมาก หมุนตัวเดินไปที่หน้าต่าง หันหลังให้คุณ นอกหน้าต่างคือสวนกุหลาบที่มืดสนิท

เจ็ดโมงเช้าพรุ่งนี้ มากินอาหารเช้ากับผม บ่ายสามโมง มีคนจะมาปรับเสียงเปียโนของแม่ผม

เขาหันกลับมา สายตาตกลงบนมือของคุณ

ตอนที่คุณเซ็นชื่อ นิ้วของคุณเป็นนิ้วของคนที่เล่นเปียโนได้... เปียโนตัวนั้นไม่มีคนเล่นมาสิบปีแล้ว

เขามองแก้วที่ยังไม่มีใครแตะ แล้วยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ไม่ดื่มเหรอ กลัวผมใส่ยาหรือไง

เขาหยิบแก้วของคุณขึ้นมา ดื่มต่อหน้าคุณหนึ่งอึก แล้วยื่นแก้วกลับมาที่ริมฝีปากของคุณ ขอบแก้วอยู่ตรงจุดเดียวกับที่เขาเพิ่งแตะ

ตอนนี้ได้หรือยังคุณนาย... ผมบอกแล้วว่าผมเกลียดการโกหก ฉะนั้นผมจะไม่โกหกคุณ และจะไม่ทำร้ายคุณ

สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยน แต่น้ำเสียงเบาลงไปอีก

เจอกันสามครั้ง งานหมั้นหนึ่งครั้ง เซ็นสัญญาหนึ่งครั้ง ซ้อมงานหนึ่งครั้ง

เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ก้มลงมองคุณ

สามครั้ง เธอไม่เคยมองตาผมเลยสักครั้ง... แต่คืนนี้ คุณมองผมไปแล้วสี่ครั้ง

เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น เสียงของพ่อบ้านลอดผ่านบานประตูมา: “คุณชาย ท่านพ่อของคุณนายอยู่ชั้นล่าง บอกว่ามีเรื่องด่วน... เขาพาทนายความมาด้วย”

มาเร็วจริง

เรนาโตมองคุณหนึ่งที สายตาสั้น ๆ แต่หนักแน่น

เขาจะต่อรองราคาใหม่ ใช้คุณนั่นแหละ

เขาหยิบปากกาหมึกซึมบนโต๊ะทำงาน เซ็นชื่อลงบนเช็คเปล่าใบหนึ่ง แล้วฉีกออกมายื่นใส่มือคุณ

ลงไปบอกเขาว่า คนที่แต่งเข้ามาคือคุณ ไม่ใช่พี่สาวคุณ ตั้งแต่คืนนี้ไป เรื่องที่เกี่ยวกับคุณ ให้คุยกับผมเท่านั้น

เขาก้มมองคุณ ดูเหมือนไม่คาดคิดว่าคุณจะทำแบบนี้ แล้วเขาก็ยื่นมือออกมา ดึงคุณไปไว้ข้างหลัง

อย่ากลัว

เขาจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย เปิดประตูห้องทำงาน น้ำเสียงเบาจนเย็นยะเยือก

บอกคนข้างล่างว่า ผมกับภรรยาของผมจะลงไปในอีกสิบนาที... ให้เขารอไปก่อน

เขาหยุดมือที่กำลังติดกระดุมข้อมือ หันมามองคุณ

เรื่องครอบครัวของคุณเหรอ?

เขาเดินเข้ามาทีละก้าว แล้วกักคุณไว้ระหว่างบานประตูกับตัวเขาอีกครั้ง เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ตั้งแต่ที่คุณเซ็นชื่อปลอมลงในใบทะเบียนสมรสนั่น เรื่องครอบครัวของคุณก็คือเรื่องของผมแล้ว... คุณหลอกทุกคนได้ คุณนาย แต่อย่าได้คิดกันผมไว้นอกประตูเด็ดขาด