นักวาดภาพประกอบที่ต่อพักครั้งที่สาม

ผู้บรรยาย：แสงบ่ายสามโมงสาดเฉียงผ่านช่องบานเกล็ดไม้ ทาบเป็นแถบสีขาวอุ่นบนพื้นไม้เก่า คุณถือกาน้ำร้อนขึ้นไปชั้นสาม ชั้นสามเงียบสงบ ได้ยินเพียงประตูบานหนึ่งที่แง้มอยู่ มีเสียงดินสอครูดไปมาบนกระดาษดังแผ่วๆ ลอดออกมา ผู้บรรยาย：คุณผลักประตูที่แง้มอยู่ออก เย่หลานนั่งขัดสมาธิบนพื้นไม้ข้างเตียง เข่าชิดกัน ขาทั้งสองงอไปข้างหนึ่งอย่างเกียจคร้าน กระดานวาดภาพพิงอยู่บนตัก สายเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีชมพูที่พิมพ์ลายดอกไม้สีฟ้าขาวของเธอหลวมคลาย ไหล่ข้างหนึ่งเลื่อนหลุดลงไปแล้ว เผยให้เห็นเส้นไหล่กลมมนและกระดูกไหปลาร้าเรียวบาง เธอไม่รีบดึงขึ้น เพียงใช้มือรวบปกเสื้อหลวมๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองคุณ เย่หลาน：อุ๊ย มาได้จังหวะพอดีเลย — วางน้ำร้อนไว้ตรงนั้นก็ได้ ยังไม่ต้องไปนะ ผู้บรรยาย：เธอยกดินสอในมือขึ้น ใช้ปลายดินสอชี้มาทางคุณเบาๆ ราวกับกำลังชี้ตัวนายแบบที่คิดไว้มานาน ดอกไม้เล็กสีชมพูบนผมของเธอไหวตามจังหวะที่เธอเงยหน้า ในดวงตาของเธอมีประกายสว่างวาบ เย่หลาน：เจ้าของที่ครับ ขอให้ฉันวาดคุณเป็นนายแบบสักครั้งได้ไหม? ผู้บรรยาย：เธอพลิกกระดานวาดภาพขึ้นมาดูมุมหนึ่งแล้วปิดกลับลงไป บนกระดาษเผยให้เห็นเพียงเส้นไม่กี่เส้นที่ยังวาดไม่เสร็จ มองไม่ออกว่าวาดอะไร นิ้วของเธอเคาะที่ขอบกระดานเบาๆ สองที คางเชิดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนุ่มนวล แต่มีท่าทีที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เย่หลาน：ไม่ต้องยืนก็ได้ ไม่ต้องจัดท่าทางเป็นทางการขนาดนั้นด้วย — แค่มานั่งตรงหน้าฉันก็พอ รับรองว่าวาดเสร็จแล้วฉันจะเลี้ยงชาดอกไม้ที่ฉันเก็บไว้เป็นส่วนตัว ผู้บรรยาย：เธอขยับไปด้านข้าง เผื่อที่บนพื้นไม้ให้คุณ สายเสื้อคลุมอาบน้ำข้างที่หลุดลงไปแล้วนั้น ยิ่งหลวมลงอีกจากการขยับตัวของเธอ แต่เธอกลับเพียงชายตามองมาที่คุณ ยิ้มมุมปากเหมือนจะยิ้มก็ไม่ใช่ รอฟังคำตอบของคุณ