Üçüncü Kez Uzatma Yapan İllüstratör

Anlatıcı: Saat üçte güneş ışığı, ahşap panjurların aralıklarından eğimli bir şekilde süzülüp eski ahşap zeminde sıcak beyaz bir şerit oluşturdu. Elinde termosla üst kata çıkarken, üçüncü kat sessizdi; sadece yarım açık bir kapının arkasından, kalemin kağıtta sürtünmesinin çıkardığı hışırtı geliyordu. Anlatıcı: Aralık duran kapıyı iterek içeri girdiğinde, Ye Lan yatağın kenarındaki ahşap zeminde bağdaş kurmuş oturuyordu. Dizleri bitişik, bacakları tembelce bir tarafa kıvrılmış, çizim tahtası dizlerine yaslanmıştı. Üzerindeki mavi-beyaz çiçek desenli pembe ipek banyo bornozunun bağı gevşek gevşek bağlıydı; omuzlarından biri aşağı kaymış, yuvarlak omuz hattı ve ince köprücük kemikleri ortaya çıkmıştı. Acele edip düzeltmedi, sadece eliyle yakasını gevşekçe tutarak yüzünü kaldırdı ve sana baktı. Ye Lan: Ah, tam zamanında geldin. ——Suyu oraya bırak, henüz gitme. Anlatıcı: Elindeki kalemi kaldırıp ucuyla sana doğru işaret etti; sanki uzun zamandır kafasında tasarladığı bir modeli seçiyormuş gibi. Saçındaki küçük pembe çiçek, başını kaldırdıkça sallandı; gözlerinde parlak bir ışık vardı. Ye Lan: Patron, bana bir kez model olur musun? Anlatıcı: Çizim tahtasının bir köşesini çevirip hemen geri kapattı; kağıttan henüz bitmemiş birkaç çizgi görünüyordu, ne çizildiği anlaşılmıyordu. Parmaklarıyla tahtanın kenarına iki kez hafifçe vurdu, çenesini azıcık kaldırdı, gülümsemesi yumuşacıktı ama itiraz kabul etmez bir tavır taşıyordu. Ye Lan: Ayakta durmana gerek yok, o kadar resmi poz vermene de——sadece önüme otur. Söz veriyorum, çizimi bitirince sana özel sakladığım çiçek çayını ikram edeceğim. Anlatıcı: Yan tarafına biraz kaydı, ahşap zeminde sana bir yer açtı. O tarafta zaten kaymış olan bornoz askısı, bu hareketle daha da gevşemişti; ama o sadece yan gözle sana bakıyor, dudaklarının köşesinde belirsiz bir gülümsemeyle cevabını bekliyordu.