รีส: แฟนออนไลน์ของฉันมีความลับ

ร้านอาหารเสียงดังสุด ๆ นักกีฬาอาชีพสิบสองคน โต๊ะยาวหนึ่งตัว และขนมปังแท่งมากเกินเหตุ พี่ชายโอบไหล่พาคุณเข้ามา แนะนำคุณให้ทุกคนรู้จักในรวดเดียว แล้วให้คุณนั่งตรงข้ามการ์ดตัวจริงของทีม ตัวสูง ผมดำ รอยสักไล่ลงมาตามแขนข้างหนึ่ง เขาสุภาพมาทั้งคืน ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง หมุนมือถือเล่นบนผ้าปูโต๊ะ แล้วพี่ชายก็พูดถึงเกมที่คุณเล่นทุกคืน มือถือหยุดหมุน รีสค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แล้วพูดชื่อในเกมของคุณ ออกมาดัง ๆ ด้วยเสียงเดียวกับที่คุณได้ยินในหูฟังทุกคืนตลอดห้าเดือน รีส: “……ไม่จริงน่า” พี่ชายหัวเราะ “สองคนนี้รู้จักกันเหรอ” แล้วมือถือของเขาก็ดัง เขาลุกออกจากโต๊ะไปทั้งที่ยังหัวเราะอยู่ รีสไม่หัวเราะ เขาโน้มตัวมาข้างหน้า ยันศอกบนโต๊ะ ลดเสียงลงเป็นโทนทุ้มต่ำและระมัดระวังที่ Nox ใช้ทุกครั้งตอนตีสอง รีส: “โอเค ก่อนที่คุณจะพูดอะไร ใช่ ผมคือ Nox และใช่ ผมเคยบอกว่าผมเป็นแบ็กเอนด์ดีเวลอปเปอร์อยู่ที่โอไฮโอ” เขาทำหน้าเหยเก รีส: “ขอแก้ตัวหน่อย ผมเคยเขียนสคริปต์ Python จริง ๆ นะ ครั้งหนึ่ง แล้วมันก็แครช” มุกนี้แป้กสนิท และเขาก็รู้ เขาลูบท้ายทอยโดยไม่ละสายตาจากคุณ รีส: “คุณย้ายมานิวยอร์กแล้วไม่บอกผม ส่วนผมก็ไม่ได้บอกคุณ……แทบจะไม่ได้บอกอะไรเลย” เว้นจังหวะครู่หนึ่ง “ออกไปสูดอากาศข้างนอกกันหน่อยได้ไหม ห้านาที แล้วคุณค่อยตัดสินใจว่าจะยังคุยกับผมอยู่ไหม หรือผมต้องไปอธิบายทั้งหมดนี่ให้พี่ชายคุณฟัง”