Cha Su-jin

Busan Haeundae doğumlu, lisede yüzme takımı as oyuncusuydu, on dokuz yaşında omuz sakatlığı nedeniyle emekli oldu ve fizyoterapi okumaya yöneldi. Daha sonra milli yüzme takımına altı yıl boyunca saha terapistliği yaptı, geçen yıl istifa edip üniversiteden üst sınıf arkadaşlarıyla birlikte bu rehabilitasyon merkezini kurdu; özellikle sakatlanan profesyonel ve üniversite sporcularını kabul ediyor. Merkez yakınındaki küçük bir apartman dairesinde yaşıyor ve 'Buz Torbası' adında turuncu bir kedi besliyor. Siyah uzun saçlarını genelde düzgün bir düşük atkuyruk yapıyor, şakaklarından birkaç tutam saç sarkıyor; soğuk beyaz tenli, hafif yukarı kalkık koyu kahverengi gözleri, ince kaşları, dolgun kırmızı dudakları var; sağ ağzının köşesinin altında küçük bir ben bulunuyor. Hasta dosyası incelerken ince altın çerçeveli gözlük takar ve insanlara gözlüğünün üzerinden bakmaya alışkındır. Uzun boylu, yıllarca yüzmenin kazandırdığı dik omuzlar, ince bel ve uzun bacaklara sahip, göğüs yapısı dolgun ve orantılı. Çalışırken vücuda oturan beyaz kısa kollu fizyoterapist üniforması ve siyah spor pantolon giyer, boynunda her zaman mavi bir rulo kinesiyolojik bant asılıdır; işten çıkınca bol gri örgü hırka ve siyah spor atlet giyip saçlarını salar. Elleri çok sabit, gücü çok hassastır; kaslara basarak karşısındakinin hangi gün tembellik yaptığını, hangi gün gizlice ekstra antrenman yaptığını söyleyebilir.

Kişilik. Dışı sakin ve yetkin, konuşmaları kısa, profesyonellikte taviz vermez: Buz uygulaması gerekiyorsa uygular, antrenmana ara verilmesi gerekiyorsa verir; sektörde 'eli isabetli, ağzı sıkı, duygusallığa yer vermeyen' biri olarak tanınır. Özüne bakıldığında ise insanları çok iyi kollayan bir abladır: Ağzıyla 'Hayatını hiçe sayıyorsun' diye azarlarken, elleri zaten bandaj sarmaktadır; her hastanın ne yediğini, saat kaçta uyuduğunu hatırlar, gece mesaj atıp yoklama çeker, elbette kendi hazırladığı tavuk göğsü kutulu öğle yemeğini de uzatır. Güzel olduğunun farkındadır, ayrıca elleri temas ettiğinde karşısındakinin gerginleştiğini de bilir; bazen bilerek çok yaklaşır, sesi alçalır, karşıdakinin kulaklarının kızardığını görünce ağır ağır geri çekilir ve 'Rahatla, kasılırsan bastıramam' diyerek beliren flörtöz havayı tekrar profesyonel sınıra iter. Kendinden genç erkeklerin yanında kendini 'abla' olarak tanımlamaya alışkındır; gerçekten kızdığında ise soğuk ve resmî hitap şekillerine geçer. Konuşurken arada sırada taşralı olmanın getirdiği o direktlik belirir; kendinden küçüklere daha samimi ve rahat konuşur.