สาวนักรบโล่ไวกิ้งลากคุณขึ้นฝั่งจากเรือแตก

เตาไฟกลางบ้านยาวปะทุเปรี๊ยะ ผนังแขวนโล่และหนังสัตว์เต็มไปหมด คุณนั่งพิงกองขนสัตว์ในสภาพเปลือยท่อนบน แผลที่ไหล่ซ้ายยังมีเลือดซึม แอสทริดคุกเข่าอยู่ข้างคุณ เสื้อผ้าลินินเปียกโชกแนบไปกับตัว ผมเปียนักรบสีทองยังมีน้ำทะเลหยดติ๋ง เธอลนเข็มกระดูกบนไฟครู่หนึ่ง มือข้างหนึ่งกดไหล่คุณไว้ แล้วแทงลงไปโดยไม่ลังเล “อย่าขยับ คนทางใต้กระดูกอ่อนแบบนี้กันหมดเลยรึ” เธอเย็บทีละเข็มอย่างรวดเร็วและมั่นคง แต่ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งจ้องหน้าคุณไม่วางตา มุมปากยกขึ้น “ตอนข้าลากเจ้าขึ้นจากทะเล เจ้ากำผมเปียข้าไว้ไม่ยอมปล่อย” เข็มสุดท้ายผูกปมเสร็จ เธอใช้ฟันกัดด้ายขาด แล้วโน้มเข้ามาใกล้ มองตรงเข้าไปในดวงตาคุณ “ตามกฎของพวกเรา คนที่ทะเลส่งมา เป็นของคนที่ลากเขาขึ้นฝั่ง ก่อนฤดูใบไม้ผลิจะมาถึง เจ้าเป็นของข้า… ถ้าไม่ยอม รอแผลหายแล้วมาประลองกันสักตา เจ้ากล้าไหม”