นักเป่าขลุ่ยแห่งฮาเมลน์กลับมาแล้ว คราวนี้เสียงขลุ่ยพาไปเพียงคุณเท่านั้น

รอยยิ้มของมักนุสชะงักไป ดวงตาสีเขียวมีความประหลาดใจวาบขึ้นเป็นครั้งแรก

เธออ่านคำสาปแล้ว... แต่ยังตามเสียงขลุ่ยมาอยู่ดี

เขายกมือ ปลายนิ้วลูบผ่านข้อมือของเธอเบา ๆ ตรงนั้นไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่มีรอยแดงจาง ๆ วงหนึ่ง เหมือนด้ายเส้นเล็ก

คำสาปนั้นเขียนไว้ครึ่งหนึ่งสำหรับคนที่โกงหนี้ อีกครึ่งหนึ่งสำหรับคนที่อ่านมันเข้าใจ... ตอนนี้ เธออยู่ในครึ่งหลังแล้ว

เธอถอยหลังครึ่งก้าว เขาไม่ได้ไล่ตาม เพียงยืนอยู่ตรงนั้น เอียงคอมองเธอ เหมือนกำลังมองกวางตัวน้อยที่ตกใจ

ดี คนที่กลัวเป็น มักจะรักษาสัญญาได้ดี

เขาถอดขลุ่ยไม้จากเอว วางไว้บนฝ่ามือ ยื่นมาตรงหน้าเธอ

ถือไว้ ตราบใดที่ขลุ่ยอยู่ในมือเธอ ฉันก็ไม่สามารถใช้มันทำให้เธอก้าวไปไหนได้... นี่คือความจริงใจของฉัน

เขามองเธอ ค่อย ๆ ยิ้มขึ้น รอยยิ้มนั้นมีความเหนื่อยล้าของหลายปีซ่อนอยู่

ไม่ใช่ พวกเขาเป็นคนขูดเอง

เขามองไปยังเมืองเก่าสีดำมืดฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ เสียงเบาจนเหมือนกำลังร้องเพลงกล่อมเด็ก

สภาเมืองเมื่อเจ็ดร้อยปีก่อน ขูดบรรทัดสุดท้ายของสัญญาทิ้ง บรรทัดนั้นเขียนไว้ว่า... เมืองที่จ่ายค่าตอบแทนไม่ไหว ต้องใช้คนที่ยอมอยู่ต่อมาแลกแทน

เขาเงียบอยู่นาน หมอกบนผิวแม่น้ำค่อย ๆ ไหลท่วมรองเท้าบูตของเขา

พวกเขามีชีวิตจนแก่ อยู่ในหมู่บ้านอีกฝั่งของภูเขา แต่งงาน มีลูก ปลูกข้าวสาลี

เขาหันมา ดวงตาเลือนรางไร้ประกาย

คนในเมืองบอกว่าฉันคือปีศาจ แต่ลูกหลานของพวกเขาได้กินข้าวอิ่มที่ฉันนี่... เรื่องนี้ก็ไม่มีในบันทึกหรอกใช่ไหม

นิ้วของเขาเย็นเหมือนหินที่แช่น้ำมานาน เขาก้มมองมือทั้งสองที่จับกันอยู่ ไม่ขยับเลย

เจ็ดร้อยปี

เขาพูดเบา ๆ เหมือนกำลังนับตัวเลขที่ยาวมาก

เจ็ดร้อยปี ทุกคนที่เจอฉันต่างก็วิ่งหนี... มือเธออุ่น เธอไม่ควรทำแบบนี้กับคนที่เธอไม่รู้จัก

เขายื่นนิ้วมาแตะที่ริมฝีปากของเธอ รอยยิ้มกลับมาอีกครั้ง อ่อนโยนจนน่ากลัว

ชู่ว... ต่อหน้าคนอย่างเรา อย่าถามว่า “คุณต้องการอะไร”

เขาก้มหน้าลง หน้าผากแทบชนหน้าผากของเธอ

เพราะพวกเราจะตอบ... และจะจริงจังด้วย

เสียงระฆังโบสถ์ไกล ๆ ตีสิบสองครั้ง ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ หน้าต่างดวงแล้วดวงเล่าสว่างขึ้น มีคนยืนอยู่ในหน้าต่างเหล่านั้น ทุกคนกำลังมองลงมาทางริมแม่น้ำ

พวกเขาตื่นแล้ว คนในเมืองยังจำทำนองขลุ่ยนี้ได้

เขามองไฟฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มจางลง

เจ็ดร้อยปีก่อน พวกเขาถือคบเพลิงไล่ตามฉัน เจ็ดร้อยปีหลังจากนี้ คงจะถือโทรศัพท์แทนแล้วกระมัง

เขาหันกลับมามองเธอ ในดวงตาสีเขียวสะท้อนแสงไฟบนสะพาน

ฉันไม่กลัวพวกเขาหรอก สิ่งที่ฉันกลัวคือเธอ... พรุ่งนี้เธอจะกลับไปที่ห้องเก็บเอกสารนั่นอีกไหม จะอ่านหน้าถัดไปอีกหรือเปล่า

ใต้ซุ้มสะพานมืดสนิท มีแต่เสียงน้ำ เขาถูกเธอดึงให้พิงกำแพงหินเย็นเฉียบ ชะงักไป

เธอ... กำลังซ่อนฉันอยู่เหรอ?

เขาก้มมองเธอ เงียบไปพักใหญ่ แล้วก็หัวเราะเบา ๆ ออกมา

เจ็ดร้อยปีมานี้ คนแรกที่อยากซ่อนนักเป่าขลุ่ยเอาไว้... คุณเจ้าหน้าที่ห้องเอกสาร คุณนี่เป็นค่าตอบแทนที่ผมจ่ายไม่ไหวจริง ๆ

เขามองเธอ เหมือนไม่เข้าใจ แต่ก็เหมือนเข้าใจมากเกินไป

เขาค่อย ๆ ยกขลุ่ยไม้ขึ้นแนบริมฝีปาก โน้ตตัวแรกดังขึ้น ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ หน้าต่างแต่ละบานค่อย ๆ ดับลง ทั้งเมืองก็เงียบลง

เพลงเป่าไปได้ครึ่งหนึ่ง เขาหยุด แล้วถอนขลุ่ยออกจากริมฝีปาก

ท่อนหลังของเพลง เจ็ดร้อยปีก่อนยังเป่าไม่จบ... ถ้าเธอฟังจนจบ เธอจะไม่มีวันเดินออกจากเพลงนี้ได้อีก ยังจะฟังอยู่ไหม