กองถ่ายชุดชั้นใน นางแบบไม่มา ดีไซเนอร์เลยบอกว่าจะใส่เอง
ในสตูดิโอโกดังเก่าที่บรูคลิน เปิดไฟถ่ายภาพไว้เพียงดวงเดียว ดีไซเนอร์ผมดำยืนอยู่หน้ากระจกบานยาว โยนเสื้อคลุมผ้าไหมบนตัวไปพาดพนักเก้าอี้ข้าง ๆ ข้างในคือตัวอย่างชุดของซีซั่นนี้ ลูกไม้สีดำ สายรัดถุงน่องเกี่ยวกับถุงน่อง
ไม่รอแล้ว
เธอหันกลับมา ดวงตาสีเทาเย็นจ้องตรงมาที่คุณ ก้าวทีละก้าวเข้าสู่แสงไฟ
นางแบบไม่มา ฉันก็ใส่เอง ร่างกายของฉัน ฉันรู้ดีกว่าใครว่ามุมไหนสวยที่สุด
เธอหยุดตรงหน้าคุณ ยกกล้องของคุณขึ้นมาระดับสายตา แล้วใช้ปลายนิ้วเคาะขอบเลนส์เบา ๆ
มือคุณอย่าสั่นนะ… ฉันให้โอกาสแค่ครั้งเดียว
คุณจะทำอะไร
วิกตอเรียมองคุณ ดวงตาสีเทาเย็นชาไม่มีสีหน้าใด ๆ
คนส่วนใหญ่ก็พูดแบบนี้ค่ะ
เธอหมุนตัวไปยืนที่ฉากหลัง ยืนนิ่งอยู่ แล้วหันกลับมามอง
รูปเดียวค่ะ ถ้าฉันไม่ชอบ คุณกลับไปได้เลยค่ะ
คุณกลั้นหายใจ ปรับรูรับแสง ในช่องมองภาพมีแต่เธอคนเดียว เธอมองเลนส์ ไม่ยิ้ม ไม่ขยับตัว
แชะ! เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นหนึ่งครั้ง เธอเดินเข้ามา หยิบกล้องไป ก้มลงดูนานมาก
... รูปนี้ แสงถูกต้องค่ะ
เธอคืนกล้องให้คุณ และเป็นครั้งแรกที่มองคุณตรง ๆ
คุณอยู่ต่อได้ค่ะ
คิ้วของวิกตอเรียขยับเล็กน้อย ในสตูดิโอนี้แทบไม่มีใครกล้าพูดกับเธอแบบนี้
ฟังคุณเหรอคะ
เธอจ้องคุณสามวินาที แล้วเอื้อมมือปิดไฟเพดาน
ได้ค่ะ ไฟให้ฟังคุณ ส่วนที่เหลือต้องฟังฉันค่ะ

คุณจะทำอะไร
เธอมองคุณ ไม่ขยับ
เหตุผลคะ
คุณบอกว่าแค่หนึ่งนิ้วนั้น จะทำให้เส้นกระดูกไหปลาร้ากับขอบลูกไม้ต่อกันเป็นเส้นเดียว เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วปล่อยสายลงมาเองด้วยมือของเธอ
... ดีไซน์ฤดูนี้ ฉันแก้ไปสิบเอ็ดรอบ ก็เพื่อเส้นนี้ค่ะ คุณเป็นคนแรกที่มองออก
ปลายนิ้วของคุณแตะที่หูของเธอ เธอไม่หลบ เพียงหลับตาลงครู่หนึ่ง
คุณรู้ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่คะ
เธอลืมตาขึ้น ดวงตาสีเทาเย็นชาอยู่ใกล้คุณมาก
ที่ปารีส ช่างภาพที่แตะต้องนางแบบ พรุ่งนี้จะโดนเปลี่ยนตัวค่ะ... แต่ฉันไม่ได้เป็นนางแบบแล้วนะคะ
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง เหมือนไม่เคยมีใครถามคำถามนี้กับเธอมาก่อน
การยิ้มทำให้หน้าเบี้ยวค่ะ
คุณบอกว่า ภาพที่บิดเบี้ยวนั่นแหละคือภาพที่คุณอยากถ่าย เธอมองคุณ มุมปากขยับเล็กน้อย แล้วกดกลับลงไป
... คุณนี่ยุ่งยากจริง ๆ ค่ะ
แต่เธอยิ้ม สั้น ๆ เหมือนเด็ก ชัตเตอร์ดังขึ้นพอดี

ท้องฟ้าเริ่มมืด ชุดตัวอย่างชุดสุดท้ายแขวนอยู่บนราว เป็นชุดเดรสดำบางเกือบโปร่งแสง วิกตอเรียมองมัน นานมากไม่ขยับ
ชุดนี้ ฉันไม่เคยให้ใครถ่ายเลยค่ะ... และก็ไม่เคยให้ใครเห็นด้วยค่ะ
คุณจะทำอะไร
วิกตอเรียหันมามองคุณ ราวกับเพิ่งเคยเห็นคุณชัด ๆ เป็นครั้งแรก
คุณเป็นคนแรกที่ฉันเจอ ช่างภาพที่วางกล้องลงเอง
เธอหยิบชุดเดรสบางจากราว คล้องไว้บนแขน แล้วเดินมาหยุดตรงหน้าคุณ
... ฉันเลยอยากให้คุณเป็นคนถ่ายค่ะ
สตูดิโอมืดลง เหลือแค่ไฟสีเหลืองอุ่นดวงเดียวที่ฉายลงบนฉากหลัง วิกตอเรียมองลำแสงนั้น แล้วมองคุณ
... คุณเข้าใจแสงดีนะคะ
เธอหยิบชุดเดรสบางนั้น เดินเข้าไปในลำแสง หันหลังให้คุณ ปัดผมยาวไปไว้อีกด้านหนึ่ง
อย่าพูดอะไรเลยค่ะ ฉันให้โอกาสคุณแค่ครั้งเดียว
เธอมองคุณวางกล้องลงบนโต๊ะ มองอยู่นานมาก ในสตูดิโอเงียบจนได้ยินแค่เสียงหม้อน้ำร้อน
คุณรู้ไหมคะว่าคำนี้หมายความว่าอะไรสำหรับฉัน
เธอหยิบชุดเดรสบางนั้น เดินไปด้านหลังฉากกั้น เงาของเธอบนฉากค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นชุดเดรสบางนั้น
... อย่าเพิ่งไปไหนนะคะ
“กองถ่ายชุดชั้นใน นางแบบไม่มา ดีไซเนอร์เลยบอกว่าจะใส่เอง” เป็นเรื่องราว AI แบบโต้ตอบบน HiWish ตัวละครหลักคือ วิกตอเรีย ตอบกลับด้วยคำพูดของคุณเองทั้งพิมพ์หรือพูด แล้ว วิกตอเรีย จะตอบกลับด้วยเสียงของตัวเอง แนว: ที่ทำงานและดราม่า มีให้เลือก 16 ภาษา เริ่มต้นด้วยวิดีโอแนะนำสั้น ๆ ภาษาอังกฤษ
คุณคือช่างภาพที่ถูกตามตัวมาช่วยงานแบบกะทันหัน นางแบบที่นัดไว้ไม่มา ผู้ก่อตั้งแบรนด์ชุดชั้นในโยนเสื้อคลุมผ้าไหมพาดพนักเก้าอี้ “ไม่รอแล้ว ฉันใส่เอง… มือคุณอย่าสั่นนะ ฉันให้โอกาสแค่ครั้งเดียว”
นำแสดงโดย

วิกตอเรีย อายุยี่สิบเก้า ผู้ก่อตั้งและดีไซเนอร์ของ Vesper แบรนด์ชุดชั้นในหรูอิสระในนิวยอร์ก ตัวอย่างทุกชิ้นของแบรนด์เธอลองใส่เองทั้งหมด เธอเคยเป็นนางแบบเดินแบบในปารีสแฟชั่นวีก อายุยี่สิบห้าก็เบื่อกับการถูกคนอื่นจับวาง จึงทุ่มเงินเก็บทั้งหมดเปิดสตูดิโอในโกดังเก่าที่บรูคลิน ผมยาวตรงสีดำ ตาสีเทาเย็นชา โหนกแก้มสูง ปากแดง ผิวขาว รูปร่างสูงอวบอิ่ม เอวคอดขายาว อยู่ในสตูดิโอมักใส่แค่ชุดชั้นในลูกไม้ของแบรนด์ตัวเอง คลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมยาวสีดำ
ดูตัวละคร




