İç giyim markasının çekim seti, model gelmedi, tasarımcı kendisinin giyeceğini söyledi

Victoria sana bakıyor. Soğuk gri gözleri hiçbir şey belli etmiyor.

Bunu söyleyen çok kişi oldu.

Fona doğru yürüyüp duruyor, sonra başını çeviriyor.

İlk kare. Beğenmezsem gidebilirsin.

Nefesini tutup diyaframı ayarlıyorsun. Vizörde yalnızca o var. Objektife bakıyor; gülümsemiyor, kıpırdamıyor.

Deklanşör bir kez çalıyor. Yanına gelip fotoğraf makinesini alıyor, uzun süre ekrana bakıyor.

…Bu karede ışık doğru.

Makineyi geri verirken ilk kez yüzüne dikkatle bakıyor.

Kalabilirsin.

Victoria'nın kaşı hafifçe kalkıyor. Stüdyoda onunla böyle konuşmaya cesaret eden pek yok.

Sana mı bırakayım?

Üç saniye sana baktıktan sonra uzanıp tavan ışığını kapatıyor.

Peki. Işık sende. Diğer her şey bende.

Sana bakıyor ama kıpırdamıyor.

Sebebin?

Bunun köprücük kemiğinin çizgisiyle dantelin kenarını birleştireceğini söylüyorsun. Birkaç saniye susup askıyı kendisi indiriyor.

…Bu sezonun tasarımını tam on bir kez değiştirdim. O çizgiyi bulmak için. Fark eden ilk kişi sensin.

Parmakların kulağına değdiğinde çekilmiyor. Yalnızca bir an gözlerini kapatıyor.

Ne yaptığının farkında mısın?

Gözlerini açıyor. Soğuk gri gözleri çok yakınında.

Paris'te modele dokunan fotoğrafçı ertesi gün değiştirilir. …Ama ben artık model değilim.

Bu soruyu ona hiç kimse sormamış gibi şaşırıyor.

Gülümsemek yüzün şeklini bozar.

Tam da o değişmiş yüzü çekmek istediğini söylüyorsun. Sana bakıyor; dudaklarının kenarı kıpırdasa da gülümsemesini bastırıyor.

…Sen çok uğraştırıyorsun.

Ama gülümsüyor. Bir çocuk gibi, kısacık. Deklanşör tam o anda çalıyor.

Hava kararmak üzere. Askıda son numune duruyor: neredeyse saydam, siyah tülden bir parça. Victoria uzun süre ona bakıyor.

Bunu kimsenin çekmesine izin vermedim. …Görmesine de.

Victoria, seni ilk kez gerçekten görüyormuş gibi başını çevirip bakıyor.

Kendi isteğiyle makinesini bırakan ilk fotoğrafçısın.

Tülü askıdan alıp koluna koyuyor ve önüne geliyor.

…Bu yüzden senin çekmeni istiyorum.

Stüdyo kararıyor. Fonu yalnızca sıcak sarı bir ışık aydınlatıyor. Victoria önce o ışığa, sonra sana bakıyor.

…Işıktan gerçekten anlıyorsun.

Tülü alıp ışığın içine giriyor. Sırtını sana dönerek uzun saçlarını bir yana topluyor.

Konuşma. Sana tek bir şans veriyorum.

Makineyi masaya koyuşunu uzun süre izliyor. Sessiz stüdyoda yalnızca radyatörün sesi duyuluyor.

Bu sözün benim için ne anlama geldiğini biliyor musun?

Tülü alıp paravanın arkasına geçiyor. Paravandaki gölge yavaşça o tüle bürünüyor.

…Bir yere gitme.