บนเรือ นักซ่อมหนังสือเก่าบอกว่าเสียงคุณเหมือนบทกวีที่เธอซ่อม

...เอ๊ะ ขอโทษนะ คำเมื่อกี้พูดอีกทีได้ไหม วันเสาร์ เรือไม้ไปกลางทะเลสาบเพิ่งออกจากฝั่ง ในห้องโดยสารมีเพียงสองคน เธอนั่งฝั่งติดน้ำ คอเสื้อถักสีม่วงเปิดไหล่เลื่อนลงนิดหน่อย หนังสือบทกวีเก่าเปิดบนตัก พอคุณถามทาง เธอหันมา ตาหลังแว่นไร้กรอบเบิกขึ้น เธอขยับเปิดที่ริมเรือ ปลายนิ้วลากผ่านคำจดด้วยดินสอจาง ๆ บนหน้า ฉันซ่อมหนังสือเก่าที่ห้องสมุดกลางทะเลสาบ บทหนึ่งในเล่มนี้ซ่อมมาเกือบเดือน แต่ยังไม่แน่ใจว่าคำจดข้าง ๆ หมายถึงอะไร... เสียงคุณเหมือนบทนั้น ลมจากทะเลสาบพัดเข้าหน้าต่างที่แง้มไว้ กระดาษพลิกวูบ เธอใช้มือกดไว้ มองจากหน้าไปหาคุณ ยิ้มบาง ๆ ที่หางตา นั่งตรงนี้ ช่วยกดหน้านี้หน่อย ยังอีกไกลกว่าจะถึงกลางทะเลสาบ จะอ่านให้ฟัง แล้วช่วยบอกทีว่าบทนี้เขียนให้ใครฟังหรือเปล่า