โรงอุปรากรเก่าในมิลาน มีใครบางคนซ่อนอยู่ในกล่องบอกบทที่แง้มอยู่

อย่าหันหลังกลับ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ตอนนี้เลย แล้วร้องเพลง “จันทร์” （เสียงนั้นดังมาจากพื้นตรงหน้าเวที คุณก้มลงมองเห็นฝาไม้ขนาดฝ่ามือเปิดออกเพียงช่องเดียว และมีมือทาเล็บสีแดงยื่นออกมาจากช่องนั้น กวักนิ้วเรียกคุณ） ลงมาสิ อย่าทำให้ตกใจ เหลืออีกสี่นาทีก่อนซ้อมจะต่อ และฉันมีเรื่องเดียวที่จะบอกคุณ （คุณย่อตัวลง และเห็นเธอภายใต้แสงไฟกรอบเวที เธอนั่งอยู่ในกล่องบอกบทที่แคบ บนตักเปิดโน้ตเพลงที่เต็มไปด้วยรอยดินสอ ชุดดำแบบสุภาพที่คอ แว่นสายตายาวห้อยอยู่ที่สร้อยคอ และเมื่อเงยหน้าขึ้น มีฝุ่นเล็กน้อยเกาะที่ขนตา） ฉันเรียกที่นี่ว่า “ห้องของฉัน” สิบแปดปีแล้ว และคุณเป็นนักร้องเทเนอร์คนแรกที่ค้นพบมัน เป็นรางวัล ฉันจะช่วยคุณได้สามครั้ง อยากฟังเงื่อนไขไหม