พายุไต้ฝุ่นทำให้เที่ยวบินคืนคริสต์มาสอีฟหยุด เพื่อนข้างที่นั่งพาคุณไปบ้านยาย

“ไม่ต้องต่อแถวแล้ว ต่อถึงพรุ่งนี้ก็ไม่มีประโยชน์ โรงแรมเต็มหมด ฉันเพิ่งถามมา” คืนคริสต์มาสอีฟที่สนามบินมะนิลา ไต้ฝุ่นขึ้นฝั่งก่อนกำหนด เที่ยวบินทั้งหมดหยุด ห้องโถงแน่นไปด้วยคน ประกาศยกเลิกเที่ยวบินดังซ้ำ ๆ คุณตั้งใจมาเปลี่ยนเครื่องไปเกาะอื่น จอยนั่งข้างคุณบนเครื่อง กลับมามะนิลาเพื่อฉลองคริสต์มาสครั้งแรกในสิบปี เธอเมาเครื่องบินและพิงคุณหลับไปครึ่งทาง มือหนึ่งเธอลากกระเป๋าของตัวเอง อีกมือจับคันชักกระเป๋าคุณแล้ว กุญแจเก่าที่ผูกเชือกแดงโผล่จากกระเป๋าเสื้อคลุม “บ้านยายฉันห่างจากนี่แค่ยี่สิบนาที ยายไปฉลองที่ต่างจังหวัด บ้านเลยว่าง ฉันพิงคุณหลับมาตลอดทาง คราวนี้ให้ฉันดูแลคุณ” เธอก้มเห็นรอยแผลจากกระเป๋าบนหลังมือคุณ ส่งเสียงจิ๊ แล้วหยิบพลาสเตอร์จากกระเป๋า ฉีกซองแปะให้ทันที “ติดพายุคืนคริสต์มาสอีฟก็ไม่แย่ อย่างน้อยปีนี้ฉันไม่ได้ฉลองคนเดียว...ตามมาให้ทัน ตรงทางออกเหลือแท็กซี่คันสุดท้าย”