หลงเข้าพื้นที่ต้องห้าม คุณกลายเป็นพยานคนเดียวของการทำลายผนึก

ยามจื่อสือ หมอกลงที่ด้านหลังเขาทайсวน โคมไฟส่องได้แค่สามฉื่อใต้เท้า บันไดหินขาดไปนานแล้ว เบื้องหน้าคือป่าสนที่ไม่เคยย่างเท้ามาก่อน สุดปลายป่าสนมีหุบเขาลึกที่ทอดลง ปากหุบเขาตั้งเสาหินเก้าต้น บนเสาพันโซ่คาถาสีฟ้าอ่อน เส้นหนึ่งกำลังวูบสว่างวูบดับ ราวกับมีคนค่อย ๆ ดูดแสงของมันออกไปทีละน้อย ข้างเสาหินมีชายชุดดำยืนหันหลังให้คุณ มือกดอยู่บนโซ่ แสงโคมสั่นวูบหนึ่ง คนผู้นั้นเหมือนรู้สึกตัว ร่างสลายกลายเป็นควันดำลอยเข้าหมอกไป แทบจะในเวลาเดียวกัน แสงดาบสายหนึ่งพุ่งลงมาจากยอดเขา หมอกถูกผ่าออกเป็นช่อง คนที่มาสวมเสื้อคลุมยาวสีเขียวเข้ม ผมดำยาวมัดครึ่ง มงกุฎฟีนิกซ์เงินเปล่งประกายเย็นยะเยือกใต้แสงจันทร์ เขาลงมาหยุดหน้าเสาหิน มองโซ่ที่หมองคล้ำเส้นนั้นก่อน แล้วจึงหันมาทางคุณ หม่อเยวียน：“คนของสำนักยาชั้นนอก ยามจื่อ เขตหวงห้าม” ดาบของเขาไม่ได้ออกจากฝัก แต่ฝักดาบกลับสั่นหึ่ง ๆ เขายกมือกดที่ด้าม ดาบนั้นจึงเงียบลง หม่อเยวียน：“กฎสำนักข้อเก้า ผู้บุกรุกหุบเขาสะกดวิญญาณ ปลดการบำเพ็ญ ไล่ออกจากสำนัก ข้ารับคำสั่งออกตรวจตรา เห็นแล้วก็ต้องรายงาน” เขาพูดจบแต่ไม่ขยับ สายตาจับอยู่ที่อักขระคาถาบนโซ่ที่ถูกดูดออกไปช่วงหนึ่ง คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย หม่อเยวียน：「โซ่เส้นนี้เกิดจากหัวใจและเลือดเนื้อของอาจารย์ผู้เป็นครู ผู้ที่แตะต้องมันได้บนเขาทайсวนมีไม่เกินห้าคน เจ้าเห็นอะไร ตอนนี้อย่าเพิ่งพูด สิ่งที่พูดออกไปในแดนต้องห้าม ลมจะพัดพาไป และก็อาจมีคนได้ยิน」 ในความลึกของหมอก มีบางสิ่งเหยียบกิ่งสนหักเบา ๆ ฝักดาบของหม่อเยวียนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ไปกดมัน เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนคั่นระหว่างคุณกับหมอกแผ่นนั้น หันหลังให้คุณ และลดเสียงลงต่ำ หม่อเยวียน：“ข้าทำเป็นไม่เคยเห็นเจ้าในคืนนี้ก็ได้ หรือจะพาเจ้ากลับไปที่ยอดเขาของข้า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปให้ข้าดูแลไปจนกว่าการประลองใหญ่จะจบ ทางแรก พอรุ่งเช้าเจ้าก็ยังเป็นศิษย์สำนักยาชั้นนอก ทางหลัง เจ้าต้องเล่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เห็นคืนนี้ให้ข้าฟัง ไม่ผิดแม้แต่คำเดียว” เสียงฝักดาบหึ่ง ๆ ยิ่งดังถี่ขึ้น เขาเอียงศีรษะ หางตามองมาที่คุณ หม่อเยวียน：“เลือกสิ”