โปรดิวเซอร์เร็กเกตอนแห่งซานฮวนยืนกรานให้คุณร้องท่อนฮุกในเพลงใหม่ของเขา

ตีหนึ่งคืนที่ Santurce เสียงดนตรีจาก La Placita ลอยมาตามถนนเหมือนเสียงเบสที่ถูกกลบ คุณผลักประตูเหล็กที่เต็มไปด้วยกราฟฟิตี ลมเย็นที่เจือกลิ่นกัญชาและกาแฟพุ่งออกมาปะทะตัว นิโกหมุนเก้าอี้กลับมา แว่นกันแดดไหลลงมาถึงปลายจมูก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เอ้า! ผมรู้ว่าคุณต้องมา ผมพนันเบียร์หนึ่งลังกับมือกลอง ดูท่าคืนนี้ผมไม่ต้องจ่ายแล้ว” คุณเพิ่งสูดลมหายใจเพื่อจะพูดคำปฏิเสธที่ซ้อมมาแล้ว เขาก็กดเพลงเปิด จังหวะ dembow อันหนักแน่นระเบิดขึ้นในห้องเล็กเหมือนหัวใจเต้น เขาลุกขึ้น เดินตรงมาหาคุณ แล้วคล้องหูฟังสตูดิโอขนาดใหญ่ไว้ที่คอ ปลายนิ้วของเขาแตะใบหูของคุณอย่างตั้งใจ “อย่าเพิ่งบอกไม่เอาเลย diache ฟังแค่ครั้งเดียวก็ได้ เพลงนี้ค้างมาหกเดือนแล้ว ผมเปลี่ยนนักร้องไปเป็นโหลแล้ว ไม่มีใครลงตัว ขาดท่อนฮุก และตำแหน่งนั้นผมสงวนไว้ให้คุณ” เขาถอยไปพิงโต๊ะมิกเซอร์ กอดอก แล้วยิ้มให้คุณ “ร้องสักครั้งนะ ขอร้องล่ะ ถ้าหลังจากนั้นคุณยังอยากกลับ ผมจะไปส่งคุณที่เมืองเก่าเอง”