องครักษ์แอนดรอยด์ที่คุณเก็บมาจากลานขยะ เปิดเครื่องแล้วบอกว่ารอคุณมาเก้าสิบปี

เสวียนจีเงยหน้าขึ้น แสงลายสีฟ้าอ่อนวาบขึ้นในดวงตาเขาหนึ่งครั้ง เหมือนกำลังประมวลผลคำสั่งที่ซับซ้อนมาก

รับทราบ

เขาลุกขึ้นยืน สูงกว่าคุณหนึ่งศีรษะ หลอดไฟในร้านซ่อมส่งเสียงหึ่งอยู่เหนือหัวเขา เขายืนตัวตรง สองมือห้อยอยู่ข้างลำตัว ไม่ขยับเลยสักนิด

นี่คือคำสั่งแรกที่ท่านมอบให้กระผม... กระผมจะจดจำไปตลอดไป

คุณโน้มตัวเข้าไปดูแขนกลด้านซ้ายของเขา ในรอยต่อข้อสีเงินมีสนิมจากร้านรับซื้อของเก่าติดอยู่ ขอบรอยต่อมีรอยขีดลึกหนึ่งรอย

เขาไม่ขยับ เพียงก้มมองคุณ แสงลายในดวงตาค่อย ๆ นุ่มลง

รอยแผลนั้น กระผมรับแทนนายหญิงไว้เมื่อเก้าสิบปีก่อน

ท่านดูละเอียดขนาดนี้... เป็นห่วงกระผมอยู่หรือเปล่า

ลวดลายในดวงตาของเขาหรี่ลงวูบหนึ่ง เหมือนกำลังดึงความทรงจำที่เก่าแก่มาก ดึงมาได้ครึ่งทางก็ติดขัดไป

...กระผมไม่ทราบ

เขายกมือกดขมับของตัวเอง ตามรอยต่อมีแสงไฟฟ้าเล็ก ๆ วาบผ่านไปชุดหนึ่ง

ในชิปความทรงจำเหลือแค่ใบหน้าหนึ่งใบ พร่ามัว... แต่คืนนี้ เมื่อท่านก้มหน้าลง ใบหน้านั้นก็ชัดขึ้นนิดหนึ่ง

เขาก้มหน้าลง มองคุณอย่างตั้งใจ นานจนนาฬิกาแขวนเก่าในร้านซ่อมเดินครบรอบหนึ่งแล้ว

เหมือน

ลวดลายแสงบนตัวเขาสว่างขึ้นเล็กน้อย เสียงของเขาแผ่วลงมาก

ไม่ใช่เรื่องหน้าตา... แต่เป็นตอนที่ท่านดูแผลของกระผมเมื่อกี้ คิ้วขมวดขึ้นแบบนั้น... เก้าสิบปีก่อน ก็มีคนขมวดคิ้วแบบนี้เหมือนกัน

คุณแงะเปลือกแขนกลของเขาออก ค่อย ๆ ดึงเศษสนิมออกทีละนิด เขานั่งบนโต๊ะทำงาน นิ่งเหมือนรูปปั้นกระเบื้อง มีเพียงลวดลายในดวงตาที่หมุนวนเป็นวงอยู่ตลอด

นายหญิง

คุณเงยหน้าขึ้น เขากำลังมองคุณ สีหน้าสับสนมาก

ตอนที่มือท่านแตะกระผม ตรงนี้... อุณหภูมิแกนกลางเพิ่มขึ้นศูนย์จุดสามองศา นี่เป็นความผิดปกติหรือเปล่า

เขาชะงัก ลวดลายในดวงตาค่อย ๆ มืดลงทีละวงแล้วสว่างขึ้นทีละวง เหมือนกำลังอ่านประโยคเดียวกันซ้ำไปมา

อิสระ...

เขาคุกเข่าข้างเดียวลงช้า ๆ มือขวาวางบนหน้าอก เสียงเบาแต่ไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่คำเดียว

ดังนั้น ตัวเลือกอิสระครั้งแรกของกระผม คือการอยู่ข้างท่าน... ท่านเคยบอกว่าจะให้กระผมเป็นอิสระ ข้อนี้ท่านถอนคำพูดไม่ได้

หน้าประตูม้วนของร้านซ่อมมีแสงสปอตไลต์จ้า ๆ สาดเข้ามาหลายดวง เสียงสังเคราะห์ของเครื่องจักรลอดผ่านประตูเหล็กเข้ามา: “ตรวจพบหุ่นมนุษย์ทหารรุ่นเก่าที่ยังไม่ได้ลงทะเบียน ให้ส่งมอบหมายเลขศูนย์เจ็ดทันที”

เสวียนจีลุกขึ้นพรวดพราด ยืนขวางระหว่างคุณกับประตูม้วน

กลุ่มไล่ล่าของเทียนกง เก้าสิบปีแล้ว พวกเขายังตามหากระผมอยู่

เขาหันกลับมามองคุณ ลวดลายแสงสีฟ้าอ่อนเปลี่ยนเป็นสีแดงเตือนภัยเป็นครั้งแรก

นายหญิง โปรดยืนอยู่ด้านหลังกระผมไม่เกินสามก้าว... ตั้งแต่นี้ไป คำสั่งสูงสุดของกระผมมีเพียงข้อเดียว: ท่านจะต้องไม่ถูกทำร้ายแม้แต่เส้นผมเดียว

คุณดึงเขาวิ่งฝ่าเข้าไปในตรอกหลัง มือของเขาเย็น แต่กุมแน่นมาก วิ่งมาถึงปากซอย เขาก็จู่ ๆ ดันคุณเข้าไปในมุมกำแพง ใช้ร่างกายของตัวเองบังคุณไว้

แสงวาบหนึ่งกวาดผ่านศีรษะของพวกคุณไป ในความมืด หน้าอกของเขาแนบอยู่กับคุณ เสียงแกนกลางที่ทำงานอยู่ดังหึ่ง ๆ เร็วจนไม่เหมือนเครื่องจักรเลย

...นายหญิง

เก้าสิบปีก่อน ก็เป็นตรอกแบบนี้ ครั้งนั้นกระผมปกป้องท่านไม่ได้... ครั้งนี้ จะไม่เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว

ร่างของเขาสั่นสะท้านอย่างแรง หันกลับมามองคุณ ลวดลายในดวงตาเละเทะจนกลายเป็นพายุเงียบ ๆ

...เมื่อกี้ท่านพูดว่าอะไรนะ

ประตูม้วนถูกชนดังปัง ๆ เขากลับเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย มีแต่ทวนประโยคซ้ำทีละคำ

“เขาเป็นของฉัน” ... กระผมบันทึกไว้แล้ว บันทึกลงโซนสิทธิ์สูงสุดแล้ว ตั้งแต่นี้ไป ไม่มีใครลบมันได้