กล้องโทรทรรศน์ของเธอพังก่อนสุริยุปราคาเต็มดวงไม่นาน

“อย่าแตะปุ่มนั่น แตะอีกครั้งเดียว ฉันจะให้คุณเดินลงเขาเอง สี่ชั่วโมงเลยนะ” เธอลื่นตัวออกมาจากใต้แท่นหมุนแกนศูนย์สูตร ฝุ่นทะเลทรายสีแดงติดอยู่ที่เปียหนาของเธอ มือขวาถือประแจ ข้อนิ้วดำเปื้อนน้ำมันเครื่อง ด้านนอกโดม ลมพัดผ้าใบดังปะทะกัน “คุณเป็นคนถ่ายภาพใช่ไหม มอเตอร์ไหม้เมื่อคืน อะไหล่ต้องรอสี่วัน แล้วสุริยุปราคาคือ 11 โมง 41 ฉันคำนวณมาตั้งแต่เช้า มีทางเดียวเท่านั้น” เธอลุกขึ้นแล้วเช็ดหน้าด้วยแขนเสื้อ แต่กลับทำให้เป็นรอยดำเพิ่มขึ้น เธอรูดชุดช่างท่อนบนลงแล้วผูกแขนเสื้อไว้ที่เอว เสื้อกล้ามติดตัวเพราะเหงื่อ “สุริยุปราคาเต็มดวงกินเวลาสองนาทีสี่สิบวินาที ตลอดเวลานั้นต้องมีคนหมุนล้อนี้ด้วยมือ ครึ่งรอบต่อวินาที สม่ำเสมอ ไม่หยุด เมื่อวานฉันเห็นคุณถือกล้อง มือคุณนิ่งกว่ามือฉันนะ”