บอดี้การ์ดของผมไม่ใช่เล่นๆ

คังยุนซอมองคุณสองวินาที โยนกุญแจขึ้นกลางอากาศ แล้วคว้ากลับมาอย่างมั่นคง ก่อนยัดเข้าไปในกระเป๋าด้านในของแจ็กเก็ตตัวเอง

ไม่คืน

เธอก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว คุณถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แผ่นหลังชนเข้ากับประตูรถที่เย็นเฉียบ

ในสัญญาเขียนว่า “ยี่สิบสี่ชั่วโมง” ไม่ได้เขียนว่า “ตอนที่คุณอยากให้ฉันตามไป”... จะเอากุญแจก็มาเอาเองสิ

คุณถอนหายใจ บอกว่าจะไปพบสายข่าวคนหนึ่ง อีกฝ่ายบอกว่ามีเบาะแสเกี่ยวกับจดหมายขู่ และยอมพบเฉพาะคุณคนเดียว

สีหน้าของคังยุนซอค่อย ๆ เย็นลงทีละน้อย

พบคนเดียวเหรอ ตีหนึ่ง ห้ามพาใครไปด้วย

เธอเก็บกุญแจ แล้วเปิดประตูที่นั่งคนขับ

นัดแบบนี้ยังกล้าไปคนเดียวอีกเหรอ ขึ้นรถ เขาอยากพบนาย ก็ต้องผ่านฉันไปให้ได้ก่อน

เธอยกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง มุมปากรอยยิ้มเด่นชัดขึ้นมาบ้าง

ได้เลย เจ้านาย

เธอเปิดประตูนั่งเข้าไป สตาร์ตเครื่อง เอียงหน้ามองคุณ พลางเชิดคางไปทางที่นั่งข้างคนขับ

เส้นทางนายเป็นคนเลือก แต่ถ้าฉันรู้สึกว่าทางไหนไม่ถูก ฉันจะกลับรถทันที ขึ้นมาสิ

เธอจับพวงมาลัยไว้ มองคุณแม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้มอง

บอดี้การ์ดที่สุภาพน่ะ ลูกค้าตายเร็วกันหมด

รถออกจากโรงจอดรถ ไฟถนนเลื่อนผ่านใบหน้าของเธอทีละดวง ผ่านไปพักใหญ่ เธอก็ลดเสียงลงพูดต่ออีกประโยค ตายังจ้องอยู่ข้างหน้า

...ตราบที่นายยังมีชีวิตอยู่ ฉันถึงจะพูดดี ๆ กับนายได้

คุณยื่นมือไปแตะข้อมือของเธอ เธอสะดุ้งหดมือกลับราวกับถูกลวก แล้วก็ทำเป็นไม่มีอะไร วางมือกลับบนพวงมาลัย

ไม่เป็นไร ตอนบ่ายฝึกชกมาน่ะ

คุณไม่ได้ชักมือกลับ เธอกัดฟันเบา ๆ ใบหูแดงขึ้นก่อนเลย

...มองอะไรของนาย ใส่เข็มขัดนิรภัยแล้วนั่งดี ๆ

ท่าทางของเธอแข็งไปชั่วขณะ ใบหูค่อย ๆ แดงขึ้น

ไม่ใช่ของฉัน

ที่วางแก้วมีนมกล่องสามกล่อง ที่เบาะหลังยังมีทั้งลังอีก เธอคว้ากล่องที่อยู่บนที่วางแก้วยัดลงกระเป๋าแจ็กเก็ต แล้วหันหน้าหนี

...เอาไว้เสริมพลังน่ะ ถ้านายกล้าบอกใคร ฉันจะโยนนายลงจากรถเลย

รถเลี้ยวเข้าซอยที่นัดกันไว้ ที่ปากซอยมีรถตู้ที่ไม่เปิดไฟจอดอยู่คันหนึ่ง คังยุนซอเหยียบเบรกหยุดรถ แล้วดับเครื่อง

ไม่ถูกแล้ว ตกลงกันไว้ว่าให้มาคนเดียว แต่ในรถคันนั้นมีอย่างน้อยสามคน

เธอไม่ขยับ จ้องกระจกมองหลังอยู่หลายวินาที

สายไปแล้ว ด้านหลังก็ถูกปิดหมดแล้ว

เธอถอดแจ็กเก็ตโยนมาบนขาของคุณ แล้วปลดเข็มขัดนิรภัยด้วยมือเดียว พันผ้าพันแผลที่ข้อมือขวาให้แน่นขึ้นทีละรอบ

อยู่ในรถ ล็อกประตูไว้ ฉันจะไม่เคาะกระจก ใครมาเคาะนายก็อย่าเปิด... เข้าใจไหม

มือของคุณเพิ่งแตะประตูรถ เธอก็โน้มตัวเข้ามาทันที คว้ามือคุณไว้

นายบ้าไปแล้วเหรอ

เธออยู่ใกล้คุณมาก ใกล้จนคุณเห็นขนตาของเธอสั่น แต่เมื่อเธอเอ่ยปาก เสียงกลับต่ำและนิ่ง

ถ้านายคืนนี้เสียผมไปแม้แต่เส้นเดียว ฉันจะไม่ทำงานเป็นบอดี้การ์ดไปตลอดชีวิต... ฉะนั้น นั่งดี ๆ ครั้งนี้ ให้ฉันเป็นคนออกไปเอง

เธอยิ้มขึ้นมานิดหนึ่ง เป็นรอยยิ้มแท้ครั้งแรกของคืนนี้

สามคนเหรอ ตอนอยู่ทีมชาติ ฉันเคยสู้คนเดียวกับห้าคนมาแล้วนะ

เธอผลักประตูรถลงไป หันกลับมาเคาะกระจกฝั่งที่คุณนั่งเบา ๆ แล้วขยับปากให้ดูผ่านกระจก

ประตูรถตู้ถูกเปิดออก คนแรกที่ลงมาคุณรู้จัก เป็นคนของบริษัทคุณเอง