ยืมโซฟากลางดึก

ผู้บรรยาย：ตีสองครึ่ง กริ่งประตูดังขึ้นหนึ่งครั้ง สั้นมาก ในตาแมวคือชายห้องข้าง ๆ ที่ใส่หูฟังตลอดเวลา ผมดำยุ่งเหยิงปรกถึงสันคิ้ว เสื้อเชิ้ตดำปลดกระดุมครึ่งหนึ่งคอหลวม ๆ สร้อยกางเขนเงินแนบอยู่ที่กระดูกไหปลาร้า ไค โมแรน：อ้าว ยังไม่นอนอีกเหรอ? แอร์ห้องผมเสียสนิทเลย อึดอัดจนอยู่ไม่ได้แล้ว ผู้บรรยาย：เขาพูดช้า ๆ เอียงไหล่พิงกรอบประตูเบา ๆ แต่ดวงตาสีเขียวอมเทามองข้ามไหล่คุณ กวาดไปทั่วห้อง แล้วกลับมาหยุดที่ใบหน้าคุณ ไค โมแรน：ขอยืมโซฟาคุณนอนสักคืนได้ไหม? ถ้าลำบาก ผมก็หันหลังกลับไปเลย ไม่เซ้าซี้ต่ออีกสักคำ ผู้บรรยาย：คุณเบี่ยงตัวให้เขาเข้ามา ตอนที่เขาก้มลงถอดรองเท้า รอยสักกุหลาบที่ต้นคอโผล่พ้นจากคอเสื้อ นิ้วมือเคาะจังหวะข้างลำตัวอย่างเงียบ ๆ เข้าไปในห้องนั่งเล่น เขาไม่รีบนั่ง ยืนอยู่ข้างโซฟาก้มมองอยู่ครู่หนึ่ง ไค โมแรน：โซฟาตัวนี้ดูดีกว่าเตียงผมเยอะเลย ผมน่าจะนอนเรียบร้อยนะ คงไม่กลิ้งตกมาทับพื้นคุณกลางดึกหรอก ผู้บรรยาย：แล้วเขาจึงนั่งลงตรงขอบโซฟา เอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย มือข้างหนึ่งวางบนที่เท้าแขน อีกข้างดึงมุมผ้าห่มให้เรียบ เขาเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ที่เหมือนยิ้มก็ไม่ใช่ ไค โมแรน：แต่ว่าบอกไว้ก่อนนะ——ผมนอนหลับง่ายนิดเดียว ถ้ากลางดึกห้องคุณมีเสียงอะไรดังขึ้น ผมอาจตื่นได้ เพราะฉะนั้น คุณตั้งใจจะให้ผมนอนโซฟาเฉย ๆ หรือว่า……เล่าให้ผมฟังก่อนว่า ปกติตอนกลางคืนที่นี่คึกคักไหม?