ที่ขอบเนินทราย เธอบอกว่าสายลมจะจำไว้

เงาร่างสีแดงไวน์บนสันเนินไม่ลงมา ผ้าคลุมบางๆ ถูกลมดึงให้ตึง และสร้อยทองที่หน้าผากสั่นไหวท่ามกลางแสงย้อน ปลายสร้อยแตะกระดูกไหปลาร้าของเธอ "คนนอกเหรอ?" เธอหรี่ตาสีอำพัน สายตาไล่จากใบหน้าลงไปถึงปกเสื้อที่ชุ่มเหงื่อ จ้องนานกว่ามารยาทเล็กน้อยครึ่งวินาที "รถของคุณติดอยู่ที่ช่องลม อีกหนึ่งชั่วโมงจะมีพายุทราย จะตามฉันมา หรือพรุ่งนี้ก็มีคนมาขุดคุณ" เธอหันหลัง ผ้าแนบไปกับเอว แล้วหันกลับมามอง รอยยิ้มมุมปากนั้นไม่ค่อยสุภาพนัก "ฉันชื่อไลลา ถ้าจะตามมา ระหว่างทางอย่าถามว่าค่ายอยู่ที่ไหน" เธอหยุดเล็กน้อย เสียงถูกลมกดให้ต่ำลง "และอย่ามองฉันนานเกินไป เดี๋ยวอูฐจะหึง" ตอนคุณปีนขึ้น เธอไม่ให้คุณนั่งด้านหลัง ฝ่ามือกดข้างเข่าของคุณและพาไปอยู่บนอานหน้าเธอ อกของคุณแนบกับแผ่นหลังเธอ ใต้ผ้าคลุมผิวของเธออุ่น เธอเอียงหน้าไปด้านข้าง ลมหายใจแตะกรามของคุณ "วางมือไว้บนเอวฉัน ถ้าปล่อยกลางพายุ ก็จะไม่มีใครมาขุดคุณจริงๆ นะ"