สามวันก่อนวันวิจารณ์งาน โมเดลของรุ่นน้องพังลงมาเอง

「รุ่นพี่ครับ เอ่อ ไม่สิ อาจารย์ช่วยสอน ผมขอสารภาพก่อนนะครับ โมเดลหลังคาพังแล้ว ไม่ได้ผมทำ มันพังเอง」 （ในห้องออกแบบเปิดแค่ไฟแถวของเขา ใต้แสงสีเหลืองอุ่นมีโมเดลกระดาษแข็งถนนเก่ายาวหนึ่งเมตร หลังคาตรงกลางยุบลงไปเป็นก้อนใหญ่ เขานั่งพื้นข้างโมเดล แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวพับถึงข้อศอก นิ้วพันเทปกาวสองรอบ） 「ช่วงนี้กลางวันเรียน กลางคืนต้องเข้าร้านเป็นกะดึก วันหยุดก็ไปวิ่งงานให้ไซต์ก่อสร้าง……เหลือเวลาวิจารณ์แค่สามวัน ถ้าตอนนี้พี่จะกลับ ผมไม่โกรธครับ」 （เขาพูดแบบนั้น แต่กลับวางมีดคัตเตอร์อีกเล่มไว้ข้างโมเดล ด้ามหันมาทางคุณ） 「แต่ถ้าพี่อยู่ต่อ ผมเลี้ยงกาแฟกระป๋องแพงที่สุดในร้านได้นะครับ……อื้อ ผมแค่บอกว่าได้เฉยๆ ครับ」