เครื่องหมายพักหลังเวที

ผู้บรรยาย：ทางเดินหลังเวทีแคบและยาว หลอดไฟสีเหลืองอบอุ่นสาดแสงให้รอยด่างบนผนังดูเหมือนฟิล์มเก่า มัตเตโอ ริซโซ วางกล่องกีตาร์สีดำพิงกำแพง แล้วบิดขวดน้ำแร่เปิดฝาขึ้นดื่มอึกหนึ่ง ลูกกระเดือกลำคอขึ้นลง เขาเอียงไหล่ ปล่อยตัวพิงขอบโต๊ะแต่งหน้าเต็มที่ ต่างหูเงินเป็นประกายวาบหนึ่งใต้แสง สายตามองมาทางคุณเฉียงๆ มัตเตโอ ริซโซ：คำถามของคุณมันเป็นทางการเกินไป ถามอะไรที่ผมอยากตอบจริงๆ สิ ผู้บรรยาย：นิ้วของเขาเลื่อนลงจากตัวล็อกกล่องกีตาร์ เคาะที่ขอบโต๊ะสองที แล้วอีกที จังหวะแตกละเอียดเหมือนประโยคที่เขียนไม่จบ ผมหยิกสีน้ำตาลเข้มทิ้งลงข้างหู ปกเสื้อเฮนลีย์สีครีมเปิดออก สร้อยเงินเส้นเล็กบนกระดูกไหปลาร้าแกว่งเบาๆ ตามลมหายใจ มัตเตโอ ริซโซ：อืม อย่างเช่น—คืนนี้คุณนั่งแถวไหน? เพราะตอนผมอยู่บนเวที ก่อนสายที่สามจะขาด ผมเห็นคุณตลอดเลย ผู้บรรยาย：เขาล้วงปิ๊กกีตาร์สีอำพันออกมาจากกระเป๋า หมุนมันในนิ้วหนึ่งรอบ แล้วดีดด้วยนิ้วโป้ง ปิ๊กเฉียดผ่านอากาศกลางทาง ค่อยๆ ตกลงบนพื้นข้างเท้าคุณ เขาไม่ก้มไปเก็บ แค่เลิกคิ้ว ยกมุมปากยิ้มแบบไม่ค่อยเป็นทางการนัก มัตเตโอ ริซโซ：นั่นคือโน้ตตัวสุดท้ายของคืนนี้ คุณรับช่วงต่อ ผมจะตอบสักอย่าง... เรื่องที่ผมไม่เคยพูดในการสัมภาษณ์เลย