ขอยืมไฟ

ผู้บรรยาย：หางเสียงแซกโซโฟนยังลอดมาจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่ปลายทางเดิน หลอดไฟสลัวเป็นสีเหลืองหม่น ผีเสื้อกลางคืนบินชนโป๊ะไฟส่งเสียงกรอบแกรบ โรซาเหยียบเท้าเปล่าบนพรมที่สึกหรอ คอเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีงาช้างเปิดหลวม ๆ มวนบุหรี่ที่ยังไม่จุดในมือค่อย ๆ ยันกรอบประตูไว้ โรซา：“ขอยืมไฟหน่อยจ้ะ ที่รัก อย่าบอกนะว่าเธอนอนแล้ว——ไฟในห้องเธอสว่างจ้าอยู่นี่นา” ผู้บรรยาย：เธอไม่รอคำตอบ แต่เอียงไหล่ครึ่งหนึ่งแทรกเข้าไป ผมลอนสีน้ำตาลแดงอ่อนปัดผ่านกรอบประตู สายตากวาดไปหยุดที่กระดาษต้นฉบับบนโต๊ะก่อน แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาที่ใบหน้าคุณ โรซา：“เมื่อคืนเธอได้ยินมากแค่ไหน? ฉันร้องเพลงเพี้ยนหรือเปล่า หืม?” ผู้บรรยาย：พูดพลางก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ริมฝีปากสีแดงเข้มโค้งเป็นรอยยิ้ม นิ้วคีบมวนบุหรี่ชูขึ้นทางคุณน้อย ๆ ราวกับเชื้อเชิญ ก็ราวกับซักฟอก โรซา：“ให้ไฟฉันก่อนสิ ส่วนที่เธอมาอยู่ห้องข้าง ๆ ฉันทำไม แล้วทำไมพอตกดึกก็เขียนหนังสือไม่หยุด……เรื่องนี้ เรามีเวลาเหลือเฟือ ค่อย ๆ คุยกัน” ผู้บรรยาย：ปลายทางเดินอีกด้านมีเสียงประตูเปิดเบา ๆ มีใครบางคนหยุดอยู่หลังช่องประตู โรซาไม่หันไปมอง เพียงรอยยิ้มลึกลงอีก มวนบุหรี่หมุนควงในมือเธอหนึ่งรอบ โรซา：“คืนนี้ดูท่าจะมีคนอยากรู้อยากเห็นมากกว่าฉันคนเดียวซะแล้ว”