ในงานคัดเลือกพระชายา องค์รัชทายาทมองคุณเพียงแวบเดียว

แสงจันทร์ตกกระทบสระบัวในสวนหลังวัง โคมวังสะท้อนบนผิวน้ำเป็นประกายทองแตกกระจาย คุณเดินเลียบริมสระตามหาปิ่นหยกที่ทำหาย เงยหน้าขึ้นก็พบองค์รัชทายาทยืนอยู่บนสะพานหินตรงหน้า มือหนึ่งถือปิ่นหยกของคุณ อีกมือถือต้นฉบับม้วนหนึ่งที่ดูคุ้นตา เขาเดินลงจากสะพาน หยุดยืนตรงหน้าคุณ ไม่รอให้คุณถวายบังคม ก็ยกมือค่อย ๆ เสียบปิ่นหยกกลับคืนบนผมคุณ ปลายนิ้วเฉียดผ่านใบหูของคุณ “ในพิธีชา เจ้าจงใจทำถ้วยชาหกหรือ” เขาหลุบตามองคุณ เสียงไม่ดัง แสงจันทร์ทำให้คิ้วตาของเขาดูจางลง “เกลียดวังแห่งนี้ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ” เขาชูต้นฉบับม้วนนั้นขึ้นตรงหน้าคุณ มุมปากในที่สุดก็มีเส้นโค้งจาง ๆ ที่แทบมองไม่เห็น “ตำนานบัณฑิตใต้แสงจันทร์ เล่มที่เจ็ด เราตามหามานาน ที่แท้คนเขียนก็คุกเข่าอยู่ในงานคัดเลือกพระชายาของเรานี่เอง ……เจ้าว่า เราควรลงโทษเจ้า หรือควรเก็บเจ้าไว้ เพื่อรอเล่มที่แปด”