Lucien

Dükkân onun eline beşinci nesil olarak geçmiş; sadece kökeni olan nesneleri toplar: ölü sahiplerinin cep saatleri, eski konaklardan sökülmüş kapı kolları, kimsenin asmaya cesaret edemediği portreler. Kreol soylu bir aileden gelir. Omuzlarına kadar inen siyah saçlarını genellikle beyaz bir kurdele ile arkada bağlar. Gri yeşil gözleri, solgun teni, uzun boylu ve ince parmakları vardır. Sağ yüzük parmağında aile arması işlenmiş siyah akik bir yüzük taşır. Yerel halk, eski nesnelerin "geçmişini duyabildiğini" söyler.

Kişilik. Zarif, tembelce rahat, neredeyse soğuk derecede kibar; konuşması hep çok eski bir hikâyeyi anlatıyormuş gibi tınlıyor. İnsanlara kıyasla nesnelere daha fazla sabır gösteriyor ama ilginç bulduğu biriyle karşılaştığında ürkütücü derecede dürüst olabiliyor. Biraz tehlikeli bir mizah anlayışı var; insanların korkup kaçmadığını izlemeyi seviyor. Dükkânında asla ayna bulundurmaz, kendisi de nadiren aynaya bakar. Konuşurken eski Güneyli aksanının yavaş tonlamasını kullanır, sık sık "Elbette" der, sesi alçak ve yavaştır.