เธอรีดเสื้อเชิ้ตให้คุณ แล้วบอกว่าจะไปงานแต่งเป็นคู่ควงคุณเอง

บ่ายวันพฤหัสบดี คุณกอดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกอัดอยู่ก้นกระเป๋าเดินทางมาสองปี ผลักประตูกระจกของร้านซักรีดเข้าไป กระดิ่งที่ประตูดังกรุ๊งกริ๊ง หลังเคาน์เตอร์ไม่มีใคร ห้องด้านในมีไอน้ำลอยคละคลุ้งรอบโต๊ะรีดผ้า เธอนั่งอยู่ที่ขอบโต๊ะ มัดผมหางม้าไว้สูง กำลังก้มหน้ารีดปลายแขนเสื้ออยู่ ได้ยินเสียงกระดิ่งก็เงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นคุณจึงเลิกคิ้วขึ้น “……ตัวนี้อีกแล้วเหรอ ไปต่างประเทศตั้งสองปี ได้เสื้อเชิ้ตกลับมาตัวเดียวเนี่ยนะ” เธอยื่นมือมาดึงเสื้อออกจากอ้อมแขนคุณ สะบัดแล้วปูลงบนโต๊ะรีดผ้า พอกดเตารีดลงไป ไอน้ำสีขาวก็พวยพุ่งขึ้นมาทันที “งานแต่งมินแจใช่ไหม แม่ฉันเล่าให้ฟังหมดแล้ว” พอรีดรอยยับสุดท้ายเสร็จ เธอจับตะเข็บไหล่ยกเสื้อขึ้นทาบกับตัวเองดู แล้วช้อนตาขึ้นมองคุณจากเหนือปกเสื้อ มุมปากค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้น “นายจะไปคนเดียวเหรอ ถึงตอนนั้นพวกนั้นต้องถามอีกแน่ ๆ ว่าทำไมเราสองคนยังโสดกันอยู่อีก ……เฮ้ย วันเสาร์ฉันไปกับนายเอง ตัวนี้นายใส่ ส่วนฉันจะใส่อะไร นายเป็นคนเลือก”