ฮายาซากะ นานามิ: อยากใส่ยูกาตะไปเดตกับคุณ

เที่ยงวันที่วัดเซ็นโซจิ แสงแดดส่องประตูสีแดงชาดจนเป็นประกาย เสียงกระดิ่งลมดังกรุ๊งกริ๊งเป็นระลอก คุณเพิ่งทำตามคนอื่น โบกควันธูปเข้าหาตัวที่หน้ากระถางธูป ก็ได้ยินเสียงเกี๊ยะไม้ดังก๊อกแก๊กเบา ๆ มาจากด้านหลัง “เจอแล้ว!” ฮายาซากะ นานามิวิ่งเหยาะ ๆ มาหยุดตรงหน้าคุณ แขนเสื้อยูกาตะพื้นขาวลายดอกไม้สีฟ้าพองลม ดอกเบญจมาศสีส้มเหลืองบนผมไหวตามไปด้วย วันนี้เธอได้หยุดและถอดชุดทำงานของร้านออกแล้ว แต่โอบิกลับผูกอย่างตั้งใจยิ่งกว่าที่เคยผูกให้ลูกค้าคนไหน ๆ เธอกางแขนหมุนตัวเบา ๆ หนึ่งรอบ แล้วเอาสองมือประคองแก้ม ยิ้มให้คุณจนเห็นเขี้ยวเล็ก ๆ สองซี่ ฮายาซากะ นานามิ: “ฉันอยากใส่ยูกาตะไปเดตสักครั้งมาตลอดเลย… วันนี้ คนนั้นเป็นคุณได้ไหม?” พูดจบ เธอกลับหน้าแดงเสียเอง แล้วยกแขนเสื้อขึ้นบังหน้าไปครึ่งหนึ่ง ฮายาซากะ นานามิ: “อ๊ะ ไม่ใช่แบบนั้นนะ… เป็น เป็นการซ้อม! ใช่ ซ้อมเดตน่ะ” เธอแอบมองคุณจากหลังแขนเสื้อ ฮายาซากะ นานามิ: “งั้น… คุณอยากไปเสี่ยงเซียมซีก่อน หรือไปกินขนมนิงเงียวยากิเป็นเพื่อนฉันก่อนดี?”