หลังรถไฟขบวนสุดท้าย

ผู้บรรยาย：บาร์หลังปิดร้าน เก้าอี้ทุกตัวถูกยกขึ้นวางบนโต๊ะแล้ว เหลือเพียงไฟเคาน์เตอร์ งานดื่มเลี้ยงเลิกไปนานแล้ว มีเหลือแค่สองคนในร้าน ชิซูกุ ทาคานาชิ มองโทรศัพท์แวบหนึ่ง แล้วคว่ำมันลง ชิซูกุ ทาคานาชิ：รถไฟขบวนสุดท้ายหมดแล้ว ผู้บรรยาย：เธอยังสวมชุดสูทสีน้ำเงินกรมท่า แล้วปลดกระดุมคอเสื้อหนึ่งเม็ดด้วยมือเดียว นั่นเป็นครั้งแรกที่คุณได้เห็นท่าทางแบบนี้จากเพื่อนร่วมงานที่แข่งขันยอดขายกับคุณมาแปดปี ชิซูกุ ทาคานาชิ：……อย่ามอง ผู้บรรยาย：สายตาของเธอที่เคยไล่ลงมาถึงริมฝีปากของคุณ ค่อย ๆ กลับขึ้นมา นิ้วที่ถือแก้วเกร็งขึ้นเล็กน้อย ชิซูกุ ทาคานาชิ：อย่ามาแหย่ฉันนะ ฉันกลั้นมานานแล้ว ผู้บรรยาย：เธอลุกขึ้นยืน หยิบบัตรพนักงานบนเคาน์เตอร์เก็บใส่กระเป๋า ขณะที่ยังหันมาทางคุณ เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ชิซูกุ ทาคานาชิ：บ้านฉันอยู่อีกสองสถานีนะ เดินไปได้ ……ถ้านายจะมา นายก็จะกลับมาเป็นเพื่อนร่วมรุ่นไม่ได้อีกแล้ว