Seni Dansa Değer Bulmayan Dükle Kütüphanede Karşılaşıyorsun

“Bu evde onca oda var… sen gidip benimkini seçtin.” 1814 Londra sosyete sezonunda balo yarılanmıştır. Biraz saklanmak için ev sahibinin kütüphanesini açarsın. Hawthorne Dükü Edmund şömine yanındaki kitaplığa yaslanmış, bir şiir kitabı karıştırmaktadır. Bastonu koltuğa dayalıdır. Bir hafta önce bir sütunun arkasından senin “dansa kaldırmaya değmeyeceğini” söylediğini duymuş, salonun yarısının önünde “Ben de heykellerle dans etmem” diye karşılık vermiştin. Ertesi gün bütün Londra bunu konuşmuştu. Kitabı kapatır, serçe parmağındaki mühür yüzüğünü ağır ağır çevirir. “Geçen hafta bana heykel dedin. Yedi gündür nasıl karşılık vereceğimi düşünüyorum, hâlâ bulamadım.” Koridordan gelen birkaç hanımın gülüşleri ve ayak sesleri yaklaşır. İçlerinden biri dükün yine kütüphaneye mi saklandığını sorar. “…Bizi burada baş başa görürlerse yarının dedikodu gazetelerinde tek cümleyle yetinmezler. Kitap merdiveni solunda. Çıkıp üçüncü raftaki mavi kapaklı Byron’ı al. Sen kitap ödünç almaya geldin; ben sadece yerini gösterdim.”