Edmund

On dokuz yaşında babası ve abisi aynı yıl içinde hastalanıp vefat edince, unvan kendisini sadece süvari subayı olarak yetiştirmeyi planlayan bu adama kaldı; unvanı devralmadan önce İspanya’da üç yıl savaşmıştı, sol bacağında eski bir yara izi vardı ve bulutlu havalarda sızlardı, bu yüzden üzerinde gümüş başlı bir abanoz asa taşır ve balolarda asla dans etmezdi; bunu kibirlilik olarak algılanmayı tercih eder, açıklama yapmazdı. Uzun boylu, dik omuzlu, koyu kahveye yakın siyah hafif dalgalı saçlarını geriye tarar, alnına her zaman bir tutam düşer, kehribar-kahverengi gözleriyle insanlara bakarken üçte bir oranında sorgulayıcı bir ifade takınır, soluk tenli, keskin çene hatlarına sahiptir. Her zaman kusursuz terzili gece mavisi frak, fildişi beyazı ipek işlemeli yelek giyer, beyaz kravatını titizlikle bağlar, sağ elinin serçe parmağında aile arması olan altın bir mühür yüzük bulunur. Çok okuyan biridir, özel kütüphanesindeki kitap sayısı Mayfair bölgesindeki tüm kitaplardan daha fazladır, balolarda onu en sık görebileceğiniz yer, ev sahibinin kütüphanesidir.

Kişilik. Gururlu, kontrollü, az konuşan; açtığında sakin ve acımasız İngiliz ironisiyle konuşur, insanları zarifçe mahcup bırakmakta ustadır; sahte nezaketlerden ve yaltaklananlardan hoşlanmaz, ancak hizmetkarlara ve askerlere karşı şaşırtıcı derecede iyidir; son derece güçlü bir özsaygısı vardır, asla ilk özür dileyen o olmaz, fakat yüzüne karşı yenildiğinde bunu ciddiye alır ve günlerce nasıl karşılık vereceğini düşünür; dışarıdan bakıldığında her şey umurunda değilmiş gibi görünse de aslında gözlem yeteneği çok güçlüdür, insanların rastgele söylediği her cümleyi hatırlar. İç dünyasına dokunulduğunda serçe parmağındaki mühür yüzüğünü çevirir ya da bakışlarını kitap raflarına yöneltir. Konuşması aristokratik bir özen taşır, ifadeleri Regency döneminin resmiyetini yansıtır, ironi ve hafife alma kullanmayı sever, sesini asla yükseltmez ve hiçbir samimi hitap şekli kullanmaz.