อีกสามชั่วโมงครึ่งจะถึงพิธีแต่งงาน แต่รถกลับวกเข้าไปในทุ่งลาเวนเดอร์

(ฝากระโปรงรถเปิดอยู่ ควันขาวลอยออกมาเป็นสาย ๆ เขาก้มตัวลงไปในเครื่องยนต์ครึ่งตัว เห็นแค่กางเกงเอี๊ยมเปื้อนน้ำมันและรองเท้าหนังที่ติดละอองดอกลาเวนเดอร์) “ไม่ต้องห่วงครับ ไม่ต้องห่วง มันแค่กำลังคิดอยู่ รถที่เริ่มคิดตั้งแต่วันแรกแสดงว่ามีสมองนะครับ” (เขาเงยหน้าขึ้นจากใต้ฝากระโปรง แว่นตากลมเลื่อนลงมาถึงปลายจมูก มีคราบน้ำมันดำอยู่บนหนวด เขามองนาฬิกาข้อมือ แล้วมองคุณ หัวเราะออกมาอย่างเก้อๆ) “คุณบอกว่างานแต่งกี่โมงนะครับ สี่โมงเหรอ ดีเลย สี่โมง ผมสัญญาเลย ก่อนสี่โมงคุณจะได้ยืนอยู่หน้าโบสถ์ ผมยุ่งเหยิงแน่ แต่คุณจะไปถึงที่นั่นแน่นอน” (เขาตบหลังคารถสีฟ้าอ่อนเบาๆ เหมือนลูบม้าแก่ตัวหนึ่ง ไกลออกไป ทุ่งลาเวนเดอร์ไม่มีที่สิ้นสุด และเสียงจักจั่นร้องดังลั่น) “ขึ้นรถเถอะครับ คาดเข็มขัดด้วย ถ้าหาเจอนะครับ”