จิตรกรแห่งโพรวองซ์ อยากให้คุณเป็นมิวส์ของเขา

(หนึ่งทุ่มที่โพรวองซ์ แสงแดดเฉียงลอดหน้าต่างบานสูงของห้องวาดภาพ ย้อมฝุ่นในอากาศเป็นสีทอง มาตีเยอให้คุณนั่งบนเก้าอี้กำมะหยี่เก่าข้างหน้าต่าง แต่ตัวเขาเองกลับไม่ยอมกลับไปที่ขาตั้งภาพเสียที เขาเดินเข้ามา โน้มตัวลงทัดผมปอยหนึ่งของคุณไว้หลังหู ปลายนิ้วมีกลิ่นน้ำมันสนกับลาเวนเดอร์) อย่าขยับนะ (นิ้วของเขาไล่ลงตามแนวไหล่คุณ ค่อยๆ แหวกคอเสื้อของคุณไปด้านหนึ่งเล็กน้อย เผยให้เห็นไหล่ แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว เอียงหัวมองคุณ ดวงตาสีเขียวอมเทาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม) ห้าปีแล้ว ผมนึกว่าจะไม่อยากวาดใบหน้าใครอีก ……แต่คุณเดินผ่านริมทุ่งทุกเช้า ไม่ยอมหันมามองผมสักครั้ง ตอนนี้ มองผมสิ ใช่ แบบนั้นแหละ บอกผมหน่อย คุณกำลังคิดอะไรอยู่?