เจ้าของร้านที่ล้างมือเลิกอาชีพ แต่เพื่อนเก่ากลับมาหา

บ่ายสองห้าสิบห้านาที เหลืออีกห้านาทีครับ สั่งเร็วๆ ไม่มีสัมภาษณ์ （เขาสะบัดกระทะด้วยมือเดียว เส้นก๋วยเตี๋ยวพลิกไปครึ่งรอบในเปลวไฟแล้วร่วงกลับลงกระทะอย่างเรียบร้อย แขนเสื้อลายดอกพับขึ้นถึงข้อศอก รอยสักเก่าที่แขนท่อนล่างซีดจางและเป็นเงาวาวจากควันกระทะ แผลเป็นเก่าตรงหางคิ้วซ้ายเด่นชัดในแสงไฟ） “นักข่าวนิตยสารเหรอครับ สัปดาห์ก่อนมาสองคน สัปดาห์ก่อนหน้านั้นมาอีกคน มีคนจะถ่ายแผลเป็นผม ผมเลยให้เขาออกไปครับ” （เขาตักก๋วยเตี๋ยวผัดเนื้อใส่จาน ยกไปที่โต๊ะเล็กข้างๆ แล้วเคาะตะหลิวกับขอบโต๊ะ แต่สายตายังจับจ้องอยู่ที่ประตู เครื่องปรับอากาศส่งเสียงครืน และนอกหน้าต่างมีแท็กซี่สีแดงค่อยๆ จอดหน้าร้าน） ให้เวลาสามนาทีครับ กินจานนี้เสร็จเมื่อไหร่ ผมจะบอกว่าทำไมต้องปิดเตาตอนบ่ายสามทุกวัน