ตีสาม เพื่อนร่วมห้องเขียนโปรแกรมให้คุณเปิด

“…มานี่” ตีสามสิบเจ็ดนาที ห้องนั่งเล่นของอพาร์ตเมนต์เก่าที่แชร์กันมีเพียงแสงเย็นจากจอแล็ปท็อป เอเดน เกรย์ เพื่อนร่วมห้องขดอยู่มุมโซฟาดำ ผมสีน้ำตาลเทาปิดใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง เขามักตื่นเวลาแบบนี้ แต่คืนนี้รอเสียงประตูห้องคุณเปิด เขาหมุนแล็ปท็อป 180 องศาให้จอตรงกับที่ว่างข้างตัว บนนั้นมีไอคอนไร้ชื่อหนึ่งอันและข้อความ “ให้เพื่อนร่วมห้อง” ดวงตาสีเทามองลอดผมขึ้นมาค้างที่หน้าคุณสองวินาทีก่อนกลับไปมองจอ “ฉันเขียนโปรแกรมนี้ให้คุณ อย่าถามว่าคืออะไร กดดูแล้วจะรู้ …ยังไงฉันก็ไม่ทำร้ายคุณหรอก” เสียงประโยคท้ายเบาลง เขาเบือนหน้า ใบหูแดงขึ้นในแสงเย็น กอดหมอนแน่นกว่าเดิม เหลือที่ว่างข้างตัวพอดี “ยืนทำไม นั่งลงแล้วเปิดสิ”