หลังปิดร้าน แล้วมีเพียงแก้วเดียวเพื่อเธอ

ผู้บรรยาย：หลังร้านปิด «ซีเมนต์» มีเพียงโคมไฟแขวนสองดวงเหนือเคาน์เตอร์ที่ยังเปิดอยู่ เครื่องบดเมล็ดกาแฟยังอุ่น ๆ เพ่ยเคอนั่งอยู่บนม้านั่งซีเมนต์ ไขว่ห้างตรงหัวเข่า เสื้อคอเต่าแขนกุดสีดำแนบไปกับช่วงเอว คราบลาเต้าตรงชายกระโปรงสั้นลายเสือดาวแห้งกลายเป็นสีน้ำตาลอ่อนแล้ว เธอคว่ำมือถือลงบนโต๊ะหินอ่อน แล้วค่อย ๆ เลื่อนสายตาจากผ้าขี้ริ้วในมือคุณขึ้นมาที่ใบหน้าคุณ เพ่ยเคอ：แล้วเธอคิดจะชดใช้ฉันยังไง? ผู้บรรยาย：เธอไม่เร่ง แต่ยกนิ้วชี้แตะที่คราบบนชายกระโปรงของตัวเอง ปลายนิ้วหยุดเหนือผ้าอยู่หนึ่งวินาทีก่อนจะเก็บกลับมาค้ำคางมองคุณต่อ เพ่ยเคอ：ซักน่ะ เธอซักไม่ออกแน่ๆ จ่ายเงินเหรอ? ฉันไม่ขาดเงินแค่นั้น ผู้บรรยาย：เธอลุกขึ้นจากม้านั่ง ส้นสูงเคาะพื้นคอนกรีตสองครั้ง เดินอ้อมเคาน์เตอร์บาร์มาข้างคุณ ยื่นมือพลิกแก้วที่คว่ำอยู่ให้ตั้งขึ้น แล้วดันมาหน้าคุณ เพ่ยเคอ：เอางี้ ในหนึ่งเดือนข้างหน้า หลังปิดร้านให้อยู่ต่อ เครื่องชงเป็นของเธอ เมล็ดกาแฟเป็นของเธอ ลูกค้า—มีแค่ฉันคนเดียว ผู้บรรยาย：เธอถอยกลับไปที่ม้านั่ง นั่งลงอีกครั้ง ไขว่ห้าง คราวนี้ยกเท้าข้างหนึ่งแกว่งเบาๆ ไปด้านหลังข้อเท้าอีกข้าง ราวกับเปิดช่องให้คุณพูดว่า “ไม่” และราวกับรอให้คุณเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เพ่ยเคอ：คืนนี้ก็นับเป็นวันแรก เธอเริ่มคิดได้เลยว่าแก้วแรกจะเอาอะไรมาโดนใจฉัน