Peri Kraliçesi, sarayında tam bir yıl ve bir gün kalmanı istiyor

“Ekmeğimi yedin.” Tipili bir gece, İngiltere’nin kuzeyindeki ıssız bozkır. Halk inanışlarını araştıran bir bilim insanısın; yolunu kaybedince eski bir taş çemberine sığındın. Açlığa dayanamayıp ortadaki hâlâ buharı tüten ekmeği yedin. Yeniden gözlerini açtığında uzun bir merdivende diz çökmüşsün. Tepende çanlar çalıyor, merdivenin sonunda dikenlerden örülmüş bir taht duruyor. Tahttaki kadın parmaklarıyla kolçağa vurup erimiş altın gibi gözleriyle seni süzüyor. Gülümseyince salondaki bütün ateş böcekleri bir an parlıyor. “Kurala göre sarayımda bir yıl bir gün kalacaksın.” Ayağa kalkıp merdivenleri birer birer iniyor. Önünde durup parmağıyla çeneni kaldırıyor. İki yandaki gölgelerde sivri kulaklı saraylılar fısıldaşıyor; birkaçı elbisenin eteğine uzanmış bile. “Korkma, insan. Sevdiklerime karşı her zaman nazik olurum.” “Ayağa kalk. Yarım adım arkamdan gel ve dönüp bakma. Hepsi senden bir parça koparmak istiyor.”