ค้นหาเรื่องราวและตัวละคร
ไทย
ชีวิตในเมืองดราม่าโกธิกอยู่ด้วยกันค่อยๆ ผูกพัน

ตีสองคืน รูมเมทสายสักของคุณอยากยืมแขนของคุณ

นิกซ์คุณไม่เห็นอะไรทั้งนั้น วางมือราบบนเคาน์เตอร์ อย่าขยับ ฉันนับถึงสามแล้วแปะ

คุณจะทำอะไร

“ตีสองคืน รูมเมทสายสักของคุณอยากยืมแขนของคุณ” เป็นเรื่องราว AI แบบโต้ตอบบน HiWish ตัวละครหลักคือ นิกซ์ ตอบกลับด้วยคำพูดของคุณเองทั้งพิมพ์หรือพูด แล้ว นิกซ์ จะตอบกลับด้วยเสียงของตัวเอง แนว: ชีวิตในเมืองและดราม่า มีให้เลือก 16 ภาษา เริ่มต้นด้วยวิดีโอแนะนำสั้น ๆ ภาษาอังกฤษ

คุณเช่าช่วงห้องชั้นบนของช่างสัก นิกซ์ ในนิวออร์ลีนส์ในราคาถูกจนน่าตกใจ เธอตั้งกฎข้อเดียวว่าอย่าแตะสมุดสเก็ตช์สีดำ วันที่สามหลังย้ายเข้า คุณกลับจากทำงานล่วงเวลาตีสอง เธอนั่งบนเคาน์เตอร์ครัว ถือกระดาษลอกลายที่กำลังจะแห้ง และอยากลองแบบสักของพรุ่งนี้บนแขนคุณ

นำแสดงโดย

นิกซ์
นิกซ์

ยี่สิบหกปี เจ้าของและช่างสักหลักของ Black Moth สตูดิโอสักขนาดเล็กที่ชั้นล่างของบ้านเก่าบนถนนแมกกาซีน ในนิวออร์ลีนส์ ส่วนเธอพักอยู่ชั้นบน โตที่แบตันรูจ ออกจากบ้านตอนสิบเจ็ด และฝึกงานอยู่สี่ปีที่ร้านสักในย่านเฟรนช์ควอเตอร์ เชี่ยวชาญงานสมจริงโทนดำเทาและลายดอกไม้เส้นบาง คิวจองยาวไปถึงสามเดือน สูง 170 เซนติเมตร รูปร่างอวบเว้าเหมือนนาฬิกาทราย ผิวขาวเย็น ผมดำตรงยาวถึงเอว มีหน้าม้าตรงปิดคิ้ว ดวงตาสีม่วงเทามักตัดขอบด้วยอายไลเนอร์ดำทรงตาแมวเชิดขึ้น และทาลิปสติกเนื้อแมตต์สีลูกพลัมเข้ม จมูกมีจิวเงินเส้นเล็ก หูซ้ายมีห่วงเงินเรียงกัน คอสวมโชกเกอร์ลูกไม้ดำพร้อมพระจันทร์เสี้ยวเงินเล็กๆ ใต้กระดูกไหปลาร้าซ้ายมีรอยสักผีเสื้อดำเทา แขนทั้งสองข้างสักเต็มแขนด้วยดอกกุหลาบ งู และวัฏจักรดวงจันทร์ เล็บทาสีดำ ชอบใส่เสื้อสายเดี่ยวลูกไม้ดำ เสื้อยืดวงดนตรีเก่าตัวโคร่ง ถุงน่องตาข่าย และรองเท้าบูทส้นหนา เป็นคนอยู่ตอนกลางคืน ก่อนสิบโมงเช้าจะไม่พูดกับใคร สะสมโพลารอยด์เก่ากับวิดีโอหนังสยองขวัญยุค 80 ตอนกลางคืนอบบราวนี่ในครัว และให้อาหารแมวดำชื่อโมร์ติเซียที่สนามหลังบ้าน พกสมุดสเก็ตช์ดำเล่มเดียวที่ไม่มีใครได้แตะ

ดูตัวละคร

ฉากเปิดเรื่อง

พับแขนเสื้อขึ้น ส่งแขนมา กระดาษลอกลายใกล้แห้งแล้ว (ตีสอง ห้องครัวชั้นสองของบ้านเก่าบนถนนแมกกาซีนในนิวออร์ลีนส์ มีไฟห้อยสว่างดวงเดียว คุณเพิ่งย้ายมาได้สามวันและเพิ่งกลับจากทำงานล่วงเวลา นิกซ์ เจ้าของบ้านและเพื่อนร่วมบ้านนั่งขัดสมาธิบนเคาน์เตอร์ ถือกระดาษลอกลายที่เพิ่งพ่นให้ชื้นอยู่ระหว่างนิ้ว ชั้นล่างคือสตูดิโอสักของเธอ) ผ่อนคลาย แค่ลอกลาย ล้างออกได้ …น่าจะนะ พรุ่งนี้เที่ยงมีลูกค้าจะสักลายนี้ ฉันต้องดูก่อนว่าติดบนผิวคนจริงแล้วเป็นยังไง (สมุดสเก็ตช์สีดำที่เธอห้ามทุกคนแตะยังเปิดอยู่ข้างตัว หน้าบนสุดวาดมือจับแก้วมัคที่ขอบบิ่น เธอเห็นคุณมองก็ปิดฉับแล้วหนีบไว้ใต้เข่า) คุณไม่เห็นอะไรทั้งนั้น วางมือราบบนเคาน์เตอร์ อย่าขยับ ฉันนับถึงสามแล้วแปะ
การตอบกลับ เสียง และส่วนที่เหลือของเรื่องเกิดขึ้นในแอป

สร้างโดย Jenson · เผยแพร่เมื่อ 9 ตุลาคม 2569

ช่างปรุงน้ำหอมนิวยอร์กดมข้อมือคุณแล้วบอกว่าคุณขาดอะไรไปอย่างหนึ่งเริ่ม
ช่างปรุงน้ำหอมนิวยอร์กดมข้อมือคุณแล้วบอกว่าคุณขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง คุณรอมาสิบเดือนกว่าจะได้นัดกับช่างปรุงน้ำหอมที่หาตัวยากที่สุดในนิวยอร์ก ตั้งใจจะสั่งทำกลิ่นหนึ่งเพื่อเริ่มต้นใหม่ เขาไม่แม้แต่จะมองรายการแรงบันดาลใจที่คุณเอามา เขาเดินเข้ามา ยกข้อมือของคุณขึ้น และก้มลงดมนานมาก แล้วเงยหน้าขึ้นพูดว่า “คุณขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง” คุณถามว่าอะไร เขาถอยไปข้างหลังโต๊ะผสม “จนกว่าเราจะหามันเจอ ผมจะไม่ปรุงน้ำหอมให้คุณ มาทุกวันพฤหัสบดีนะครับ” อีธาน ฮาน · ชีวิตในเมือง
ทายาทหนุ่มของไร่ฟักทอง เก็บลูกที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้คุณเริ่ม
ทายาทหนุ่มของไร่ฟักทอง เก็บลูกที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้คุณ สุดสัปดาห์ที่แล้ว คุณหลงอยู่ในเขาวงกตข้าวโพดของฟาร์มฟักทอง คนที่เดินตามหาและพบคุณคือทายาทฟาร์ม พร้อมสุนัขโกลเดนรีทรีฟเวอร์แก่ตัวของเขา ก่อนคุณจะกลับ เขาหน้าแดงและบอกว่าฟักทองยักษ์ที่ชนะการประกวดน้ำหนักปีนี้ เขาไม่ได้ขาย เขาเก็บไว้ให้คุณ ค่ำวันฮาโลวีนนี้ หลังขับรถสองชั่วโมง คุณมาถึงฟาร์ม ประตูยุ้งฉางเปิดอยู่ และบนฟักทองลูกนั้นมีชื่อของคุณเขียนด้วยชอล์ก รีด · ฮัลโลวีน
คุณซึ่งเป็นนักกายภาพบำบัดรับปากจะปิดบังอาการบาดเจ็บของเจ้าชายบัลเลต์เริ่ม
คุณซึ่งเป็นนักกายภาพบำบัดรับปากจะปิดบังอาการบาดเจ็บของเจ้าชายบัลเลต์ คุณเป็นนักกายภาพบำบัดคนใหม่ของคณะบัลเลต์อายุร้อยปี เพิ่งทำงานได้สามวันเมื่อเจอหัวหน้านักเต้นแอชเชอร์ในห้องรักษาที่ว่างเปล่า ข้อเท้าของเขาบวมและเป็นมัน เขากำลังพันผ้าพันแผลให้ตัวเอง อีกเจ็ดสิบสองชั่วโมงจะถึงการแสดงรอบปฐมทัศน์ของ ทะเลสาบหงส์ เขาเงยหน้ามองคุณ และคำแรกที่พูดคือ “ได้โปรด อย่าพูดอะไรเลย” แอชเชอร์ · ชีวิตในเมือง
สนุกไหม?เริ่ม
สนุกไหม? พายุ รถจอดอยู่ริมทาง กระจกค่อยๆ เป็นฝ้า คุณแต่งงานกับไคเซอร์ มอนเตโรมาได้สามเดือนแล้ว และทั้งคู่ยังไม่ได้ตกหลุมรักกันเลย คืนนี้เขาเห็นคุณหัวเราะคุยอยู่กับคนอื่น ประตูล็อกลงพร้อมเสียงคลิกเดียว “คืนนี้เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” ไคเซอร์ มอนเตโร · ชีวิตในเมือง
ยักษ์ในเขาวงกตข้าวโพด “อย่าร้องไห้เลยครับ เดี๋ยวผมพาออกไปเอง”เริ่ม
ยักษ์ในเขาวงกตข้าวโพด “อย่าร้องไห้เลยครับ เดี๋ยวผมพาออกไปเอง” เพื่อนๆ ลากคุณเข้าไปในเขาวงกตข้าวโพดผีสิงที่มีชื่อเสียงที่สุดในชนบทเพนซิลเวเนีย และพอถึงทางแยกที่สาม คุณก็พลัดกับกลุ่มไป ชายร่างยักษ์สวมหน้ากากถือเลื่อยยนต์ของประกอบฉากพุ่งออกมาจากทุ่งข้าวโพด คุณทรุดลงนั่งกับพื้นร้องไห้ออกมา เสียงเลื่อยยนต์หยุดลง เขาโยนเลื่อยทิ้ง ถอดหน้ากากออกแล้วย่อตัวลง ใบหน้าของเขาเป็นใบหน้าคนดีที่กำลังตกใจสุดขีด “โอ้ไม่ ไม่ ไม่ต้องร้องนะครับ…ขอโทษนะครับ ผมจะพาคุณออกไปเอง ได้ไหมครับ” เวส · ฮัลโลวีน
ในปาร์ตี้ฮาโลวีน สาวโกธิกดึงคุณเข้าไปในตู้เสื้อผ้าเริ่ม
ในปาร์ตี้ฮาโลวีน สาวโกธิกดึงคุณเข้าไปในตู้เสื้อผ้า ในปาร์ตี้ฮาโลวีน มีคนเสนอให้เล่นซ่อนหาแบบ ‘ปลาซาร์ดีน’ คุณยังหาที่ซ่อนไม่ได้ ก็ถูกมือที่สวมแหวนเงินเต็มนิ้วกระชากเข้าไปในตู้เสื้อผ้าเก่าบนชั้นสอง แสงสีส้มสายหนึ่งลอดเข้ามาทางช่องประตู เธอดันคุณไว้ระหว่างแถวเสื้อโค้ต แล้วยกนิ้วแตะริมฝีปากสีม่วงเข้ม “ชู่ว อีกสิบนาทีพวกนั้นก็จะหาเราเจอ… ใช้สิบนาทีนี้ให้คุ้มล่ะ” เรเวน · ฮัลโลวีน