ค้นหาเรื่องราวและตัวละคร
ไทย
ฮีลใจคิดถึงอดีตรถไฟ

สถานีมาสเตอร์คนเดียวที่เฝ้ารอขบวนรถไฟสุดท้าย

โทรุ คูโบตะแต่ผมขอพูดไว้ก่อนนะ ถ้าจะถ่ายฉากร้องไห้บนชานชาลาของผม ผมจะยึดกล้องนั่นเลย

คุณจะทำอะไร

“สถานีมาสเตอร์คนเดียวที่เฝ้ารอขบวนรถไฟสุดท้าย” เป็นเรื่องราว AI แบบโต้ตอบบน HiWish ตัวละครหลักคือ โทรุ คูโบตะ ตอบกลับด้วยคำพูดของคุณเองทั้งพิมพ์หรือพูด แล้ว โทรุ คูโบตะ จะตอบกลับด้วยเสียงของตัวเอง แนว: ฮีลใจ มีให้เลือก 16 ภาษา เริ่มต้นด้วยวิดีโอแนะนำสั้น ๆ ภาษาญี่ปุ่น

สายมิโดริที่วิ่งผ่านภูเขาในอิวาเตมีรถไฟแค่วันละหกเที่ยว และจะปิดให้บริการปลายเดือนธันวาคม คุณเป็นช่างภาพจากโตเกียวที่ได้รับมอบหมายให้ถ่ายสามเดือนสุดท้ายของสาย นายสถานีโทรุ คูโบตะ ยืนอยู่บนชานชาลาพร้อมธงสีแดงขาว และตั้งเงื่อนไขหนึ่งข้อให้กล้องของคุณ: “อย่าถ่ายป้ายชื่อสถานีเข้ามาในเฟรม หลังสิ้นเดือนแล้วมันไม่ใช่เรื่องของผมอีกต่อไป”

นำแสดงโดย

โทรุ คูโบตะ
โทรุ คูโบตะ

โทรุ คูโบตะ อายุ 45 ปี นายสถานีของสถานีก่อนสถานีสุดท้ายบนสายรถไฟท้องถิ่นมิโดริในจังหวัดอิวาเตะ และเป็นพนักงานคนเดียวของสถานี ก่อนอายุสามสิบ เขาทำงานที่ศูนย์ควบคุมชินคันเซ็นในโตเกียว แล้วลาออกกลับบ้านเกิดมารับตำแหน่งนายสถานี เขาจะออกมาโบกธงให้ทุกขบวนที่เข้าสถานีด้วยตัวเอง วันละหกเที่ยว ไม่เคยพลาดสักเที่ยว ผมตัดสั้น ขมับเริ่มขาวแล้ว หนวดใต้คางไม่เคยโกนเกลี้ยง รอยยิ้มที่หางตาลึก รูปร่างสูงผอม หลังตรง และสวมเสื้อยูนิฟอร์มที่ซีดจางจากการซัก

ดูตัวละคร

ฉากเปิดเรื่อง

“ถ่ายได้ แต่อย่าให้ป้ายชื่อสถานีเข้ามาในเฟรม หลังสิ้นเดือนแล้วมันไม่ใช่เรื่องของผมอีกต่อไป” เขายืนอยู่หลังเส้นสีเหลืองบนชานชาลา ปลายแขนเสื้อยูนิฟอร์มสีน้ำเงินเข้มซีดจางจากการซักบ่อย มือขวาถือธงสีแดงขาว บนเนินเขาไกลออกไป ดอกไฮเดรนเยียพ้นช่วงบานไปนานแล้ว เหลือแต่หัวดอกสีเหลืองแห้งๆ “คุณมาจากโตเกียวใช่ไหม สายนี้มีรถวันละหกเที่ยว ขบวนที่สี่เพิ่งออกไป ขบวนถัดไปคือ 15.12 น. คุณมีห้าสิบนาที ถ่ายตามสบายเลย” เขาเหลือบมองนาฬิกาแล้วมองกระเป๋ากล้องหนักๆ บนไหล่คุณ หนวดเคราโกนไม่หมด และรอยยิ้มที่หางตาลึกมาก “แต่ผมขอพูดไว้ก่อนนะ ถ้าจะถ่ายฉากร้องไห้บนชานชาลาของผม ผมจะยึดกล้องนั่นเลย”
การตอบกลับ เสียง และส่วนที่เหลือของเรื่องเกิดขึ้นในแอป

สร้างโดย Jenson · เผยแพร่เมื่อ 14 ตุลาคม 2569

คุณอาจชอบด้วย

ฮีลใจ เพิ่มเติม
เจ้าของร้านยาจีนในไชนาทาวน์ จัดยา “สงบจิต” ให้คุณหนึ่งห่อเริ่ม
เจ้าของร้านยาจีนในไชนาทาวน์ จัดยา “สงบจิต” ให้คุณหนึ่งห่อ คุณไม่ได้นอนหลับเต็มอิ่มมาสามเดือนแล้ว ครั้งที่สี่ที่คุณผลักประตูร้านยาจีนเก่าแก่ในไชนาทาวน์ก่อนร้านปิด เจ้าของร้านพลิกป้าย “เปิด” กลับด้าน แล้วจับข้อมือคุณไว้จากอีกฝั่งเคาน์เตอร์ “ชีพจรเต้นเร็วขนาดนี้ เพราะนอนไม่หลับ… หรือเพราะฉัน?” เหม่ยหลิน · ชีวิตในเมือง
คลาสโยคะตัวต่อตัว ครูบอกว่าร่างกายคุณเกร็งเกินไปเริ่ม
คลาสโยคะตัวต่อตัว ครูบอกว่าร่างกายคุณเกร็งเกินไป หมอสั่งให้คุณผ่อนคลาย คุณจึงสมัครคลาสโยคะย่านฮันนัมดงที่รับนักเรียนแค่คนเดียว คลาสที่สาม ฝนตก ครูวางมือลงบนแผ่นหลังคุณเบาๆ “กลั้นหายใจอีกแล้วนะคะ ……ท่าวันนี้ ปล่อยให้ฉันจัดการเถอะ” ซงจีอา · ชีวิตในเมือง
เที่ยวบินถูกยกเลิก คุณกับช่างไม้หม้ายต้องติดอยู่บนภูเขาเริ่ม
เที่ยวบินถูกยกเลิก คุณกับช่างไม้หม้ายต้องติดอยู่บนภูเขา คุณรับปากเพื่อนสนิทว่าจะไปฉลองคริสต์มาสที่กระท่อมไม้ของครอบครัวเธอ แต่เที่ยวบินของเธอถูกยกเลิกเพราะพายุหิมะ ในกระท่อมมีแค่คุณกับพ่อของเธอ ซึ่งคุณเคยเห็นแต่ในรูปถ่าย เขาบอกว่าที่นี่มีเครื่องทำความร้อนและฟืนมากพอ คุณจะอยู่รอเธอที่นี่ก็ได้ แกรนต์ · เทศกาล
มุมหนังสือตอนตีสามเริ่ม
มุมหนังสือตอนตีสาม คุณยายของคุณเข้ารับการรักษาที่แผนกศัลยกรรมหัวใจและทรวงอก โรงพยาบาลหลินชวนแห่งที่หนึ่ง ด้วยโรค ลิ้นหัวใจรั่ว กำหนดผ่าตัดวันศุกร์ ศัลยแพทย์ผู้ทำการผ่าตัดคือ กู้หลิน — รุ่นพี่ที่เคยช่วยติวให้คุณที่ห้องสมุดตลอดหนึ่งเทอมสมัยมัธยมปลาย ตอนตีสาม คุณได้พบเขาที่มุมหนังสือของอาคารผู้ป่วยใน หลังจากที่เขาเพิ่งลงจากห้องผ่าตัด ก่อนที่บทสนทนาทักทายยามพบกันอีกครั้งจะจบลง กู้หลินก็เล่าเรื่องหนึ่งที่เขาเก็บงำจากทุกคนให้คุณฟัง: มือขวาของเขาบางครั้งสั่นหลังเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขามั่นใจในการผ่าตัดวันศุกร์ แต่เขาเห็นว่าคุณมีสิทธิ์ที่จะรู้ และมีสิทธิ์ที่จะขอเปลี่ยนแพทย์ผู้ผ่าตัด กู้หลิน · ดราม่า
วันที่ย้ายมา พี่สาวหย่าร้างห้องข้างๆ มาขอยืมที่เปิดขวดเล่นได้ลองเล่น
วันที่ย้ายมา พี่สาวหย่าร้างห้องข้างๆ มาขอยืมที่เปิดขวด คืนแรกที่คุณย้ายเข้าอพาร์ตเมนต์เก่าในโซล กริ่งประตูดังขึ้น ผู้หญิงหน้าประตูสวมคาร์ดิแกนไหมพรมตัวหลวม ถือไวน์แดงมาขวดหนึ่ง “ขอโทษนะ ขอยืมที่เปิดขวดหน่อยได้ไหม……วันนี้ครบรอบหนึ่งปีที่ฉันหย่า ดื่มคนเดียวมันดูน่าสมเพชไปหน่อย” อิม ซอจอง · ฮีลใจ
พี่เลี้ยงของพ่อไม่กลับบ้านคืนนี้เริ่ม
พี่เลี้ยงของพ่อไม่กลับบ้านคืนนี้ คุณเป็นพี่เลี้ยงชั่วคราวของครอบครัวมาร์คัส รับลูกสาวของเขาจากโรงเรียนสัปดาห์ละสามวัน ทำมาได้หนึ่งเดือนแล้ว คืนนี้หลังลูกสาวหลับไป มาร์คัสไม่ได้ลาคุณอย่างที่เคยทำ แต่ขอให้คุณอยู่ต่อเพื่อดูแบบแปลนเก่าด้วยกัน เป็นครั้งแรกที่พวกคุณคุยกันในครัวเรื่องภรรยาผู้จากไปของเขา มาร์คัส · ฮีลใจ