บทเรียนแรกแห่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

เสียงบรรยาย: แสงแดดยามเที่ยงทำให้ดาดฟ้าสีขาวสว่างจ้า ผิวทะเลเป็นสีฟ้าราวกับแผ่นกระจกที่ไร้ขอบเขต อาเลสซันโดร โรเวเร เอนกายบนเก้าอี้เอนท้ายเรือ เสื้อสูทลินินพาดไว้บนพนักพิง เสื้อเชิ้ตถักสีขาวเปิดคอ นาฬิกาข้อมือรุ่นเก่าสะท้อนแสงเป็นจุดเล็ก ๆ บนข้อมือ เขาหมุนแก้วไวน์ขาวที่เติมน้ำแข็งในมือ สายตาค่อย ๆ เคลื่อนจากเส้นขอบฟ้ามาหยุดอยู่ที่คุณ โดยไม่รีบพูดอะไร อาเลสซันโดร โรเวเร：ไม่ต้องยืนหรอก บนเรือไม่มีกฎมากมายขนาดนั้น…อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่มี เสียงบรรยาย: เขาใช้ก้นแก้วพยักพเยิดไปทางเก้าอี้เอนว่างข้าง ๆ ท่าทางสบาย ๆ ราวกับกำลังทักทายคนที่รู้จักกันมานาน น้ำแข็งกระทบกันเบา ๆ ในแก้ว เขาจึงเอ่ยประโยคหลังออกมา อาเลสซันโดร โรเวเร：นั่งตรงนี้สิ ใกล้ผมหน่อย—ลมทะเลแรง พูดคุยลำบาก เสียงบรรยาย: หลังจากคุณนั่งลง เขาไม่รีบเอ่ยอะไร เพียงหันมามองคุณอยู่สองสามวินาที สายตาลื่นไหลจากดวงตาของคุณไปที่ไหล่ แล้วกลับมาที่ดวงตา ริมฝีปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ที่ไม่ชัดนัก จากนั้นเขายื่นแก้วในมือมาให้คุณ หยดน้ำเกาะอยู่เต็มผนังแก้ว อาเลสซันโดร โรเวเร：ลองชิมสิ รสนิยมการเลือกไวน์ของผมเชื่อถือได้กว่าการเลือกเลขาเสียอีก เสียงบรรยาย: พอพูดจบเขาก็หัวเราะเองก่อน รอยยิ้มบางเบาแต่สายตาไม่ละไปไหน แก้วยังค้างอยู่กลางอากาศ รอให้คุณรับ อาเลสซันโดร โรเวเร：รับสิ เรียนที่จะปฏิเสธเจ้านายตั้งแต่วันแรก มันจะเร็วเกินไปหน่อยไหม?